Opinie

    • Frits Abrahams

Te veel saai voetbal op WK

Met groeiende teleurstelling volg ik het WK voetbal. Het zou voor de liefhebbers het sportieve hoogtepunt van het jaar moeten zijn, maar het tegendeel tekent zich af.

Dit om de eenvoudige, maar toch onbegrijpelijke reden dat er eigenlijk maar drie elftallen naar Rusland zijn getogen om aanvallend te voetballen: Brazilië, België en Frankrijk. Dat zijn teams die weten waar het in de voetbalsport in de eerste plaats om zou moeten gaan: het maken van doelpunten. Alle andere teams draaien het om en vinden het voorkómen van doelpunten belangrijker; het scoren stellen ze liever uit tot de strafschoppen na de verlenging.

Het gevolg is dat we thuis voortdurend naar teams kijken, die „de bus parkeren”, zoals dat in het nieuwste, onnavolgbare voetbaljargon heet. Dat wil zeggen dat ze een dubbele rij verdedigers voor hun strafschopgebied neerzetten. Voorin houden ze één, hooguit twee aanvallers over die loeren op een dodelijke tegenstoot.

Landen als Uruguay en Zweden zijn virtuoos gebleken in deze betonnen strategie. Uruguay heeft nog maar één doelpunt tegen, vooral dankzij twee kopsterke centrale verdedigers. Het heeft bovendien twee levensgevaarlijke aanvallers, Suárez en Cavani, die toeslaan als de tegenstander zich suf heeft gebeukt op die verdediging.

Als twee van zulke defensieve teams tegen elkaar spelen, kun je thuis met een gerust hart de krant gaan lezen of een bad nemen, ook al mag dat volgens de strenge droogtedeskundigen niet meer. Is het vreemd dat de voetbalanalisten in Studio Rusland van de NOS steeds dieper en lustelozer op hun bank wegzakken? Van Rafael van der Vaart waren we die houding al de laatste jaren op het veld gewend, maar de andere analisten zag ik nog niet eerder zo futloos.

Op de Belgische tv maakt analist Jan Mulder zich als enige voortdurend kwaad over het vertoonde spel, wat hem al op een reprimande van enkele trainers aan tafel kwam te staan. Mulder zou een ouderwetse visie op de voetbalsport hebben. Dat mag zijn, maar dat betekent nog niet dat hij ongelijk heeft als hij constateert dat zulk voetbal ondraaglijk saai is. Hij heeft bovendien zijn afkeer ook al uitgesproken toen Nederland op het WK in 2010 en 2014 veel succes had met een dergelijke speelstijl.

Verdedigen is belangrijker geworden dan aanvallen. Bij landen als Brazilië, België en Frankrijk zie je een mooie mix, vroeger ook bij nu helaas uitgeschakelde landen als Duitsland en Spanje, maar andere landen schamen zich allerminst voor hun passieve spelopvatting. „Dit is onze kracht en dat moeten we ook tegen Engeland laten zien”, zei Andraes Granqvist, de aanvoerder van Zweden, „dus we gaan gewoon door met deze tactiek”. Alle reden dus om de kwartfinale Zweden – Engeland over te slaan.

Ik voorzie maar één interessante kwartfinale, die de finale had moeten zijn: Brazilië – België, vanavond. Ik gun de Belgen de zege, en later de wereldtitel, want een nieuw ‘gezicht’ aan de wereldtop is altijd verfrissend. Maar ik vermoed dat Brazilië zal winnen, omdat het, eh, defensief wat sterker is.

Misschien wil België na een eventuele verlenging de strafschoppen vooral laten benutten door spelers die voor Nederlandse clubs hebben gespeeld. Kunnen we toch nog een béétje trots zijn.

    • Frits Abrahams