Het moderne België is weer baas over de bal

Brazilië-België Voor het eerst sinds 1986 staat België in de halve finales van het WK, waarin het Frankrijk treft. De Belgen versloegen vrijdag favoriet Brazilië met 2-1.

De spelers van België bedanken de uitzinnige fans na de zege in de kwartfinale. Foto Manan Vatsyayana/AFP

De wedstrijd van de eeuw bracht de Rode Duivels het mooiste resultaat denkbaar. Nog eens die vurige hoop op hun beste prestatie ooit. Nóg eens een wedstrijd van de eeuw. Was het ook hun beste wedstrijd ooit? Nu even wel. Niemand die zal ontkennen dat het eens zo bescheiden voetballand wereldwijde erkenning verdient voor de uitschakeling van een land dat het WK vijf keer won. Exit Brazilië. België in de halve finale, tegen Frankrijk.

Als deze Rode Duivels voor dit duel geboren waren, zoals bondscoach Roberto Martínez stelde, dan kent dit succes ook geestelijke vaders. Ze stonden niet op het veld, nee. Maar na de mislukte eindtoernooien van 1998 en 2000 brachten Michel Sablon en Bob Browaeys wel de Belgische voetbalrevolutie op gang die vrijdag in het Russische Kazan haar hoogtepunt bereikte.

Vijf toernooien miste België na het WK 2002, maar achter die façade van sportieve pijn werkte het land keihard voor de dag dat alles anders zou zijn. Zie het als de aanleg van een boomgaard: zaaien, wachten, wachten en dan ineens zijn ze er: de beste vruchten ooit.

Creatieve lichting

Deze lichting Belgen, met Eden Hazard en Kevin De Bruyne voorop, voetbalt zoals de Belgische jeugd dat na 2000 is geleerd. Vrijuit en creatief. Voorgaande generaties moesten vooral winnen, hun persoonlijke ontwikkeling was ondergeschikt. De gemiddelde jeugdspeler in België raakte de bal soms maar twee keer per halfuur. Oplossing: dribbelen, dribbelen, dribbelen.

Nu, zo’n zeventien jaar en honderd presentaties van vier uur over voetbal verder, kunnen de mannen concluderen dat hun werk niet voor niets is geweest: het moderne België is weer baas over de bal. De vraag die boven de kwartfinale van vrijdag hing: was er een baas boven baas?

In wezen koos België voor de standaard die er in Brazilië altijd is geweest. Revolutie? De Brazilianen hadden er nooit een nodig. Balvaardigheid is daar de natuur. Zie Neymar, Willian, Jesus en Marcelo. Met hun voetenwerk waren ze bij vlagen plaaggeesten van mistastende Belgen. Ongrijpbaar, soms.

Zeker in de openingsfase, met volop hectiek voor het doel van de Belgen. Neymar dolde, Marcelo fopte en Willian had de bal als altijd aan een touwtje. Ertussenin bewaakten Thiago Silva en Coutinho de passlijnen. Zo deden ze dat heel dit WK, en telkens ging dat goed. Nooit weergaloos, toch dat aura van onaantastbaarheid.

De Bruyne op zijn best

Totdat de Belgen scoorden. Eigen doelpunt Fernandinho. Daarna: De Bruyne op zijn best. Hij leek soms moe dit WK, uitgeblust na een topjaar in de Premier League, maar nu was daar die kaarsrechte wreeftrap van randje zestien. De klasse die zelfs koning Filip niet zal zijn ontgaan, die voor het duel met zijn gezin poseerde met sjaals van de Duivels. Koninklijk geluk in afwachting van de wedstrijd van de eeuw.

Na 1986 kwam België nooit verder dan de kwartfinale. „Vandaag of nooit”, kopte de krant Le Soir vrijdag. Beter dan ooit en toch voelde de 2-0 voorsprong onwerkelijk. België hoefde niet meer en kon de Brazilianen laten komen. Nervositeit? Misschien in de huiskamers en het paleis van Laken. Niet bij de spelers, die ogenschijnlijk kalm de bal rondspeelden onder druk.

Aan de Brazilianen het offensief. Meer mankracht naar voren, meer tempo, meer combinaties. Hij hing in de lucht en daar was-ie: de 2-1. Invaller Augusto zette de toon voor het laatste zenuwslopende kwartier. Weer Augusto: nu net naast. De Belgen kwamen er amper uit. Aanvallende intenties gesmoord door vermoeidheid. Met het verstrijken van de tijd zag je de hopeloosheid in de ogen van de Brazilianen. Zelfs bij Neymar. In de slotminuut voorkwam Thibaut Courtois dat hij scoorde. Een grootse redding, op een grootse avond voor België.

    • Fabian van der Poll