Harry Kane: krachtpatser die Engeland laat dromen

Harry Kane

Arsenal vond hem ooit niet goed genoeg, maar inmiddels is Harry Kane de held van de Engelse fans. Een gewone jongen die, al knokkend, het ongewone presteert.

Harry Kane zet Engeland op een 1-0 voorsprong in de penaltyreeks tegen Colombia. Tegen de BBC zei hij deze week dat hij precies weet hoeveel goals hij wil maken dit WK - maar niemand mag het weten. Foto Joeri Kotsjetkov/EPA

Natuurlijk staan ze achter hun ploeg, maar naarmate de wedstrijd tegen Colombia vordert, hebben de bezoekers van The Station House, een pub – inderdaad – tegenover het station van Chingford, op iedere speler kritiek. Er is slechts één uitzondering: Harry Kane. Die is heilig. Logisch. Hier, randje Londen, net binnen de ringweg, groeide de 24-jarige spits op. Hier ging hij naar school en moedigde hij Tottenham Hotspur aan, de club waar hij nu speelt en die door velen in Chingford gezien wordt als onderdeel van hun identiteit.

Als Kane na dik vijftig minuten naar de grond geworsteld wordt, scandeert de pub: „Dat zijn er zes, zes, zes”. Ze weten wat komen gaat. Kane legt de bal neer, zet zeven passen achterwaarts, kromt zijn lange rug, en schiet door het midden de bal langs keeper David Ospina. Extase in Chingford. Harry Kane, he is one of our own, klinkt het. Hij heeft niet alleen wéér gescoord, hij is vooralsnog ook topschutter van deze eindronde.

Hoe bijzonder is Kane? Heel bijzonder, blijkens het spiekbriefje van Gary Lineker, voetbalpresentator van de BBC. Kane is de eerste Engelsman die in zes opeenvolgende wedstrijden van Engeland scoort sinds Tommy Lawton in 1939. Kane is de eerste speler die drie strafschoppen benut op een WK sinds Hristo Stoitsjkov in 1994. Kane scoorde zesmaal en had daar slechts zes schoten op doel voor nodig, meldt het A4’tje dat Lineker na de wedstrijd op Twitter zette.

Dat soort feiten is belangrijk voor Kane. Hij weet hoe vaak hij wil scoren dit WK, zei hij deze week in een interview met de BBC. „Ik zeg niet wat mijn target is.”

Eerzuchtig, een pietje-precies

Kane is eerzuchtig en een pietje-precies. Hij liet vorig seizoen de Premier League een fout herstellen. Kane stond erop dat een doelpunt dat was toegekend aan teamgenoot Christian Eriksen op zijn naam kwam. Toen de website van de FIFA in aanloop naar het toernooi in Rusland meldde dat Kane 96 kilo woog, was hij boos. „Ik zit op mijn gevechtgewicht van 89 of 90 kilo”, zei hij getergd.

Kane en Chingford passen bij elkaar. Je zal Kane geen lange rushes zien maken om de bal over de keeper te wippen – zoals Romelu Lukaku. Hij heeft geen ingewikkelde relatie met de zwaartekracht – zoals Neymar. Penalty’s, kopballen, harde uithalen, krachtpatser-acties, dat is zijn werk. Zo doet Chingford ook normaal. Nog geen een op de vijftien auto’s die over Kings Head Hill rijdt, is versierd met de Engelse vlag. In de pubs heeft minder dan de helft van het publiek een voetbalshirt aan.

Alleen op Nevin Drive, pal tegenover de middelbare school van Kane, is sprake van een grotere vlagdichtheid. Toeval? „Ik denk het niet”, zegt Fatima Hill (44), aan de voordeur van een groot huis met waar de Engelse vlag van de eerste verdieping naar beneden hangt. „Wij zijn hier heel trots op Harry. Wij zijn een echte Tottenham-familie en willen dat laten zien.”

Boegbeeld van Engeland

Hill, advocaat, en haar man hebben vrienden uitgenodigd om de wedstrijd te kijken. „Het wordt feest. Harry is het boegbeeld van een Engels elftal waar we trots op kunnen zijn, waar we met zijn allen achter kunnen staan en een juist soort patriottisme kunnen tonen. Dat kunnen we wel gebruiken gezien de narigheid van de laatste jaren.” Wat die narigheid is laat zich raden: de Brexitstem, verdeeldheid in het land, de terroristische aanslagen van vorig jaar.

In Chingford is men overtuigd dat Harry and the lads ver kunnen komen. Bewoners tegenwerpen dat de ploeg niet overloopt van talent en zwakke tegenstanders trof, heeft geen zin. „Kijk naar hoe Kane de top heeft bereikt, dat verwachtte ook niemand. Hij blijft knokken. Zweden en wie we daarna treffen, het maakt niet uit. Kane pakt ze wel. Daar trekt de rest zich aan op”, zegt Joe Clayton (19), werkzaam bij een cateringbedrijf.

Ridgeway Rovers

Kane werd door Arsenal gescout, bij Ridgeway Rovers, zijn jeugdclub. Maar de Noord-Londense club vond hem niet goed genoeg. Hij ging terug naar Ridgeway, belandde bij Watford, voordat hij in 2004 op elfjarige leeftijd aan de jeugdopleiding van Tottenham Hotspur begon. Daar bewandelde hij niet de rode loper naar het eerste elftal. Pas na verhuurd te zijn geweest aan Leyton Orient, Millwall, Norwich City en Leicester City mocht hij op vaste basis schitteren bij de club.

David Beckham, die andere topvoetballer uit Chingford, werd juist van begin af aan gezien als een groots talent. Hij groeide uit tot het gezicht van de Engelse gouden generatie, die altijd met grote ambities naar de grote toernooien vertrok – maar ondermaats presteerde en fans desillusioneerde. „Vroeger ging het altijd over de ego’s, de ruzies, de beroemde voetbalvrouwen”, zegt buurtbewoonster Fatima Hill. „Nu niet. Dat is verfrissend. Kane en de andere jongens vertegenwoordigen waarden waar wij aan hechten: doorzettingsvermogen en dapperheid.”

Even de ‘missus’ laten schrikken

Chingford is een gewone buurt, waar veel Londenaren wonen die vanuit de binnenstad zijn verhuisd (en gezien de hoeveelheid BMW’s en Porsches daar goed aan verdienden), op zoek naar meer ruimte. Op straat hoor je meer cockney dan in Islington of Shoreditch, waar vooral Frans, Spaans en transatlantisch Engels klinkt. In deze middenklasse groeide de zoon van Pat en Kim Kane op. Trots op de Ierse wortels van zijn vader, maar helemaal Londenaar.

Los van de miljoenen die hij verdient en zijn status als held, is het leven van Kane niet zo anders dan toen. Hij is verloofd met zijn jeugdliefde, werd vorig jaar vader, heeft twee honden en mijdt het uitgaanscircuit en de roddelbladen. In een interview met de BBC in aanloop naar de wedstrijd tegen Colombia erkende hij dat het best fijn was in het Engelse kamp: hij wordt niet gewekt door de baby en kan zo veel Fortnite – een populaire online schietgame – spelen als hij wenst. „De missus zal schrikken als ik weer thuiskom”, zei Kane, met zijn kenmerkende lispel.

Gewone jongen

Daarin schuilt de kracht van het verhaal van Kane: hij klom niet op uit armoede, hij ontsnapte niet uit een deprimerende sloppenwijk. Harry Kane is een gewone jongen die het ongewone presteert. Kijk rond in de pubs van Chingford en je snapt: Kane zou hier moeiteloos tussen passen. Een blonde gozer, met een stoere lok tussen al die andere blonde gozers met stoere lokken.

Maar Kane staat er niet tussen. En dat is maar goed ook. Zonder zijn doelpunten hadden die jongens nu niet vol hunkering naar glorieuze tijden gezongen. „It’s coming home, it’s coming. Football’s coming home”, klinkt het uit vele kelen, een half uur na de winst op Colombia.

Met Zweden in het verschiet en daarna Kroatië of Rusland, durven Engelse fans te dromen over een finale. Als de Engelse ploeg stunt en de wereldbeker verovert, zijn er meerdere prachtige verhaallijnen die geschiedenis worden. Hoe Gareth Southgate, de schlemiel van de penaltyreeks in 1996, door een samenloop van omstandigheden werd aangesteld en uitgroeide tot een succescoach die afrekende met het Engelse strafschoppentrauma. Hoe een multi-raciale ploeg, met wortels in zowel Jamaica als in de saaie satellietstad Milton Keynes, trots een land vertegenwoordigde dat de afgelopen jaren zo met zichzelf in de knoop zat.

Maar als voetbal op 15 juli werkelijk thuiskomt, zal het voor een uiterst belangrijk deel te danken zijn aan de voeten en het voorhoofd van Kane.

    • Melle Garschagen