Opinie

    • Arjen Fortuin

‘Goede tijden, slechte tijden’ maakt verpletterende indruk

Zap De cliffhanger van de soap GTST moest opnieuw opgenomen worden. Zoiets maakt een mens nieuwsgierig.

Beaudil Elzenga als Loes de Haan in Goede tijden, slechte tijden (RTL)

Het is niet dat we er niet snel bij waren, destijds. Na tien afleveringen kwam NRC Handelsblad al met een oordeel: „Alles is namaak”, schreef recensent Henk van Gelder nadat hij het woord ‘soap’ had uitgelegd. „De dialogen zijn per definitie banaal, even ongeïnspireerd als de pulp-feuilletons waaruit dit soort series is voortgekomen. Oorspronkelijke gedachten of verrassende zinswendingen zouden alleen maar storen.”

Een halfjaar later, het was toen maart 1991 en Goede tijden, slechte tijden trok 2,5 miljoen kijkers per dag, volgde Geert Mak. Alles was op de „doelgroep van huisvrouwen en kinderen” gericht. Hij noteerde „dialogen die wedijveren in drakerigheid, acteerprestaties die vrijwel constant alle tien de tenen gekromd doen houden. En het succes is verpletterend.” Want, gaf Mak toe: Goede tijden, slechte tijden was „verslavend als een zak goedkope Engelse drop”.

Inmiddels zijn we 27 jaar en meer dan 5000 afleveringen verder, maar buiten een gastrecensent waagden de NRC-critici zich niet meer aan GTST. Wel waren er reportages en analyses wanneer een maatschappelijke ontwikkeling (zoals het homohuwelijk) tot het script doordrong. Iets is in Nederland pas echt geaccepteerd als het ook in Meerdijk is gebeurd.

Tot op zekere hoogte, want vorige maand werd duidelijk dat de traditionele cliffhanger van de serie opnieuw opgenomen moest worden omdat deze leek op een gebeurtenis „in het echte leven”, naar verluidt het ongeluk bij een hijskraanhotel op het NDSM-terrein in Amsterdam-Noord. Zoiets maakt een mens nieuwsgierig. Bovendien dalen de kijkcijfers van GTST, dus het is al bijna elitair.

Zo dacht ik dinsdag: ik spring meteen in het diepe en ik bekijk een hele aflevering Goede tijden, slechte tijden. Geert Mak had gelijk: het was verpletterend. Ik zag twee vrouwen kibbelen om een man, die in een ziekenhuis lag. Ze ruzieden verder in een kamer, waar de donkere stiekem in de tas van de roodharige neusde. Waarop die ineens een lege fles chardonnay greep en daar keihard mee op het hoofd van de donkere mepte. BAM! Die zag ik niet aankomen. (Chardonnay is wijn die je ook in een glas beter kunt vermijden, maar dat terzijde.)

Woensdag was er een bruiloft (op het NDSM-terrein), waar de bruidegom, een zekere Sjoerd, vlak voor zijn jawoord uitbarstte in een monumentale rant tegen zijn aanstaande: „Dat jij serieus dacht dat ik ooit met je zou willen trouwen! Jij bent walgelijk! Ik kots van je!”

Inderdaad wordt er tegenwoordig meer aandacht besteed aan de dialogen. Ik hoorde ook een thuiskomgesprekje: „Ik ben bezig.” „Ben je bezig of ben je bozig?”

Donderdag werd beheerst door de naweeën van de bijna-bruiloft. Sjoerd had na zijn wraakspeech besloten naar het buitenland te vertrekken, wat leidde tot een reeks flashbacks uit eerdere seizoenen. Ik wist van niks natuurlijk en voelde me de ongemakkelijke gast bij een ceremonie waar ik niemand kende. Ook werd me duidelijk dat de chardonnaymepster Loes heette en een psychopaat was.

Toen wilde ik die cliffhanger ook wel zien. Zonder veel moeite vond ik de slotaflevering (nummer 5845) online en ik kan u verzekeren dat cliffhanger een understatement is voor de spanningsdriehoek waar de makers hun trouwe kijkers doorheen jagen. Je kon vrij precies zien waar de oude scène in de nieuwe overging, namelijk na het incident met de brandblusser.

Afijn, kijkt u vooral zelf. Ik ben een verpletterende hoeveelheid Engelse drop aan het inslaan voor de GTST-loze zomer.

    • Arjen Fortuin