Bertens verslaat Williams op ‘oncomfortabel gras’

Op Wimbledon rekent Kiki Bertens niet alleen af met Venus Williams, ook met problemen uit het verleden. Ze heeft haar grasspel ontwikkeld.

Foto Tony O'Brien / Reuters

Even dreigde weer drama, maar deze keer liep het goed af.

In een bloedstollend gevecht won Kiki Bertens op Wimbledon in de derde ronde van Venus Williams (38). Maandag speelt ze in de vierde ronde tegen de als zevende geplaatste Tsjechische Karolina Pliskova, voor wie ze in april in Stuttgart op gravel nog diep moest buigen.

Voor een speelster die vorig jaar niet één partij op gras won, mag deze 6-2, 6-7 en 8-6 zege op Williams tot een van de meest monumentale overwinningen van de 26-jarige Bertens worden gerekend. Voor het eerst staat ze in de vierde ronde op Wimbledon. De laatste Nederlandse die dat presteerde was Michaëlla Krajicek, in 2007.

Bertens dreigde vrijdag in dezelfde valkuil te lopen als in maart in Miami, toen ze drie matchpoints onbenut liet tegen Williams. Destijds verkrampte ze, dat deed ze nu aan het eind van de tweede set ook, met de zege in zicht.

De gedachten gingen terug naar die nederlaag in Miami, erkende ze vrijdag. Ze verliest de set, komt een break achter in de derde, maar knokt zich terug. En sloopt Williams uiteindelijk in een enerverend slot.

Lees ook: deze analyse over waarom Kiki Bertens zo sterk is op gravel

Gras is niet haar ding

Ze heeft er weinig mee, spelen op gras. Het gaat snel, terwijl zij juist een vrij lange voorbereidende forehandbeweging heeft. Haar giftige spinballen doen tegenstandsters minder pijn dan op gravel en ze kan niet glijden. Bovendien: op gras moet je aanvallend, agressief spelen, wat niet in de natuur van Bertens zit. Terwijl ze met haar service een wapen heeft, waarmee ze op gras kan domineren.

Eerder deze week zei ze dat gras „nog steeds niet een vriend” is. Vrijdag, na de zege op vijfvoudig Wimbledon-kampioene Williams, was daar ook in de euforie nog weinig in veranderd. Over spelen op gras: „Het is niet echt mijn ding, het voelt niet echt comfortabel.”

Ze heeft haar grasspel wel ontwikkeld. „Ik merk wel dat het bewegen op gras, het sneller laag zitten, het snel reageren, dat dat allemaal gewoon een stuk makkelijker gaat dan vorige jaren”, vertelde ze. „Ergens weet ik wel dat als alles goed valt, als mijn service loopt, als mijn slagen lopen, als ik agressief ben, dat ik heel erg goed zou kunnen spelen op gras.”

En dat was precies wat er gebeurde tegen Williams, op Court 1, die Bertens met een staande ovatie verliet. Niet afwachten, aanvallen, druk uitoefenen.

Het zijn, zoals haar coach Raemon Sluiter zegt, verschillende puzzelstukjes die langzaam in elkaar beginnen te vallen.

„Er staat gewoon iemand die haar plek opeist. ‘Ik speel tegen Venus Williams en zij is een legende. Misschien ben ik geen favoriet, maar ik hoor hier wel.’ Dat hebben we wel eens anders gezien”, zegt Sluiter. Bertens was in het verleden angstig om op een groot toernooi voor een groot publiek te spelen.

Zo rekent ze hier op Wimbledon af met verschillende zaken uit het verleden – het idee dat ze weinig te zoeken heeft op gras, de stadion-stress, de pijn van de gemiste kansen in Miami.

Stevige evaluatie

Ze oogt fit, en is dat naar eigen zeggen ook. „Ik had voor mijn gevoel nog anderhalf uur door kunnen gaan.” Voor de verklaring moet je terug naar eind vorig seizoen, toen Sluiter en Bertens een stevige evaluatie hadden, waarbij werd voorgenomen dat zij iedere dag inzet zou gaan tonen op trainingen, ook na nederlagen. Dat was vorig seizoen vaak niet het geval geweest.

Sluiter: „Voorheen was het zo dat als er een dip kwam, als ze een wedstrijd close verloor, ze daarna gewoon vier, vijf dagen niet thuis gaf, ook niet in de discipline qua eten. Als je dan een lichaam hebt dat snel zwaarder wordt, dan ben je de Sjaak. Dan ben je zo twee, drie weken kwijt. Dan ben je minder fit, speel je minder tennis, gaat dat weer met je mind fucken. Dan kom je in een neerwaartse spiraal.”

Die verandering in beleving is cruciaal, zegt Sluiter. Ze heeft ook dit jaar „genoeg klappen op haar muil” gehad. „Maar dan stond ze er de volgende dag weer. Dan krijg je geleidelijk iets, wat er toe leidt dat je omhoog gaat. Dit is een heel mooi bewijs daarvan.”

Het speelschema bij de vrouwen ligt open, van de eerste tien geplaatste speelsters zijn er nog maar twee over. „Alles kan hier”, zegt Bertens. Maar: „Het is nog niet dat ik denk: oh ja, hier gaat het gebeuren. Zo ben ik natuurlijk niet.”

    • Steven Verseput