Recensie

Teddy’s Last Ride wint Spr!tzl Finale

Klassiek Spr!tzl heet het nieuwe talentontwikkelings-project van Silbersee in Amsterdam. Tijdens de eerste Spr!tzl-finale lag het niveau over de gehele linie hoog.

Showballet in Adamskostuum: winnaar Teddy’s Last Ride op Spr!tzl in Amsterdam Foto Bowie Verschuuren

Een typografische spitsvondigheid, een kekke oneliner; de marketing-afdeling van productiehuis Silbersee wilde maar zeggen dat interdisciplinair muziektheater door jonge makers best hip en gezellig is. Spr!tzl heet het nieuwe talentontwikkelingsproject van het experimentele operagezelschap, ofwel een „atelier voor dwaze kunstenaars” (die artistieke gekkies toch).

In het Muziekgebouw aan ’t IJ bleek de eerste lichting Spr!tzl-makers woensdag ook te overtuigen zónder flauwe slogans. Het niveau lag over de gehele linie hoog tijdens de eerste Spr!tzl-finale, alwaar drie genomineerden (afgelopen december geselecteerd uit ruim zeventig inzendingen) een trits totaal verschillende producties presenteerden.

Het resultaat: een avond vol absurdistisch muziektheater, vernuftige standard-arrangementen op (deels) eigenhandig vervaardigd elektronisch instrumentarium, en geëngageerde dans. Een afsluitende stemronde voor de publieksprijs van 5.000 euro zorgde voor een interactief element.

Uiteindelijk ging danscollectief Teddy’s Last Ride er met de buit vandoor. Through the Valley (artistieke leiding: Manuel Kiros Paolini) is een voorstelling over maatschappelijke outcasts. Een transgender, een verslaafde, een pedofiel – in de setting van een gestileerd wit nachtclubdecor dansen ze hun duistere verhalen van zich af op extatische technobeats en alternatieve rock.

Met een broeierige mix van geweld (een choreografisch uitgewerkte steekpartij) en erotiek (een intiem naakt-duet, een sliploze lapdance boven een potje) speelt Paolini feilloos in op je innerlijke voyeur. Even gemakkelijk wisselt hij een filosofische uitweiding over de fabric of reality af met een tongue-in-cheek showballet in adamskostuum.

Nachtelijk vertier van een heel andere orde bood componist-theatermaker Thanasis Deligiannis. Voor re- toverde hij de Grote Zaal om tot een zuidelijk café chantant, compleet met oud horecameubilair en sloffe pinda’s onder tl-licht. Vergane glorie.

Zwarte kousen en pyjama

Gestoken in zwarte kousen, glitterjurk en hoge hakken gaf Deligiannis een one(wo)man-tamboerijnshow met treurig schuddende neptieten ten beste, en stiefelde hij over het podium als kazoo spelend pruikmonster of dronken T-rex. Hilarisch-absurdistisch, maar ook doortrokken van een schrijnende helaasheid der dingen.

Dat standards uit het American Songbook niet per se synoniem zijn voor bigband- of jazzcombo-arrangementen liet een in pyjama gehulde Akim Moiseenkov horen met zijn band Stopcontact (Dave Wismeijer op bas, Jelle Huiberts op slagwerk).

Met uitversterkte baardharen, een dito koffiezetapparaat, een elektrisch zingende waslijn en een doe-het-zelf fietspomporgel speelde het drietal geraffineerde bewerkingen van onder meer ‘Are You Lonesome Tonight’ en ‘Here’s that Rainy Day’. Een zwart-komische ode aan mannelijke eenzaamheid.

    • Joep Christenhusz