Recensie

Mavis Staples is fier en onverwoestbaar

Concert Mavis Staples De muziek van de laatste koningin uit een tijdperk van mythische soul heeft altijd klasse. De stem van Mavis Staples blijft glorieus.

Soulkoningin Mavis Staples in Theater Rotterdam, 4 juli 2018. Foto Ruben Hamelink

„I ain’t done yet”, zingt Mavis Staples in het slotnummer van haar vorig jaar uitgebrachte album If All I Was Was Black. Ze mag over een paar dagen 79 jaar worden, niets brengt de Amerikaanse zangeres, laatste koningin uit een tijdperk van mythische soul, nog zoveel vreugde als zingen. Fier en onverwoestbaar stond ze er weer, ditmaal in een uitverkocht Theater Rotterdam. Met een ontwapenend „good evening y’all” en de kernwoorden „joy”, „love” en „inspiration” paraat als zalvende smaakmakers voor ‘de boodschap’ dook ze in haar met gospel geïnjecteerde soul-oeuvre.

Het had lang geduurd, wist Staples – al viel dat heus mee sinds haar optreden vorig jaar nog op North Sea Jazz. En of het nu vandaag juli of augustus was, terug zou ze zijn voor Kerst.
Goed, ze was wat verstrooid. Maar dat haar hoge leeftijd geen reden is om te stoppen, bleek direct toen ze een gloedvol fundament legde van haar persoonlijke muziekgeschiedenis, als een van de drie dochters in de gospelgroep The Staple Singers van vader Roebuck ‘Pops’ Staples: ‘If You’re Ready (Come Go With Me)’.

Nog niet lang geleden overleed haar laatste zingende zus, Yvonne. Het was echter Mavis die altijd al uitblonk met noten vol karakter. Die stem is, in al zijn verweerdheid, nog altijd glorieus: een grove rasp die vooral comfortabel is in de laagte, met een enkel krachtige kraai (‘help me, shamone’) of een oergrom die je doet opkijken.

Toffe timing

De nadruk lag dit concert op materiaal van haar laatste twee albums, Livin on a High Note en If All I Was Was Black. De voor haar door Wilco-liedjesschrijver Jeff Tweedy ingezette sobere, subtiele harmonie werd in instrumentatie gevolgd: gitaar, bas en drums, met twee achtergrondzangers. Dat was genoeg. Al blijf je verlangen naar loeiend koper naast haar toffe timing.

Haar versie van ‘Slippery People’ van de Talking Heads bracht een feestelijke sfeer. Er werd daarnaast vooral gememoreerd. Het betekenisvolle ‘Freedom Highway’, het nummer dat haar vader schreef over de marsen van Martin Luther King, zat vol gospelkreten. ‘Take Us Back’ was een geslaagde funky dankode aan haar vrienden en familie.

En toen ze terugkeerde naar 1971 en zacht schuifelend over het podium de handen van het publiek pakte, meegromde met gitaar en bas, en erna flink door de knieën boog om het uit te schreeuwen, wist ze haar ‘I’ll Take You There’ uit te melken tot wel tien minuten. Mavis’ oersoul is nooit hetzelfde, maar heeft altijd klasse.

    • Amanda Kuyper