Opinie

    • Joyce Roodnat

Liefde aan diggelen, gehuild blijft gehuild

Joyce Roodnat Liefdesverdriet, verpakt in muziek. Joyce Roodnat is erop gespitst nadat ze ‘On Chesil Beach’ heeft gezien, over een eerste huwelijksnacht die faliekant mislukt en de liefde stukmaakt.

Saoirse Ronan en Billy Howle in ‘On Chesil Beach’

‘Unchain my heart”, zingt Joe Cocker op mijn autoradio, „baby, let me go”. Ont-keten mijn hart, laat me los, je houdt niet meer van mij.

Deze liefdesverdrietsong schreef Bobby Sharp al in 1961 en Ray Charles vertolkte hem. Maar ik houd meer van de ruwe versie van Joe Cocker. Zijn stem was sowieso schor, het was zijn kenmerk. Maar zong hij ‘Unchain my heart’, dan was dat van het huilen.

‘Unchain my heart’ was een eerste stadium. In 1997 maakte songwriter Diane Warren het karwei af, met de song ‘Un-break my heart’. Gezongen door Toni Braxton, met als hoogtepunt de prachtzin: „un-cry these tears”. Die ketenen, dat was kinderspel. Ont-breek mijn hart. En ont-huil die tranen. Maak alles weer heel. „You don’t have to say you love me / Just be close at hand”, om met Dusty Springfield, koningin van het liefdesleed, te zingen.

‘Unchain my heart’ schreeuwt de wanhoop over verloren liefde uit. ‘Un-break my heart’ vraagt serieus om het onmogelijke. En de brille zit ’m in dat halve woordje ‘un-’. Want terugdraaien gaat niet. Geketend blijft geketend, gehuild blijft gehuild. Gedroogde tranen blijven tranen.

Dat ik zo gespitst ben op die smartballades komt doordat ik On Chesil Beach heb gezien, de verfilming van de novelle (zo mooi) van de Brit Ian McEwan over een eerste huwelijksnacht die faliekant mislukt. Die ramp kan niet ongedaan worden gemaakt, maar uit alles blijkt dat de liefde van dit stel niet stuk hoeft. En toch gaat die aan diggelen, in de mooiste, volslagen onsentimentele, scène van de film. Un-break! wil je roepen. Gaat niet. Helaas.

On Chesil Beach is verfilmd als een verhaal over verwoestend ongemak. Hij vertelt over niets weten van vrouwelijke seksualiteit. Over een leven dat wordt verlamd door verdriet. En over rock-’n-roll versus Mozart, met Chuck Berry als verrassende schakel. Helaas wordt het Chuck-Berry-moment niet geconsummeerd. De man realiseert zich na jaren via Chucks muziek dat hij altijd van de vrouw bleef houden. Mozart klinkt vaak op dramatische momenten in de film, nu had best even Berry’s „Nadine! Honey is that you?” mogen schallen.

De huwelijkse ramp van dit stel voltrekt zich in 1962. Ze zouden nu een jaar of tachtig zijn. Net als de vrouwen en mannen in de video-installatie Progress vs. Regress van Melanie Bonajo, het hoogtepunt van haar welverdiende overzichtstentoonstelling in het Bonnefantenmuseum in Maastricht. Hoogbejaarde mensen vertellen over hun leven. Hun verhalen en gezichten worden door haar ingebed in de moderne tijd. Ja, oud worden „valt me tegen”. Maar: ont-span. Het kan. Ze zitten in rolstoelen maar ze laten zich allang niet meer verlammen. Ze zijn overal voor in. Ook voor medewerking aan een videoclip met Bonajo als een kartonnen zorgrobot. Ze mag op schoot.

    • Joyce Roodnat