Recensie

Vette overdrijving in ‘Sicario II’

Misdaadfilm Vervolgfilm ‘Sicario: Day of the Soldado’ is een cynisch, vet aangezet verhaal over drugssmokkel en zelfmoordterrorisme.

Alejandro Gillick (Benicio Del Toro) en Matt Graver (Josh Brolin) gaan achter de drugsbazen aan.

De timing van Sicario: Day of the Soldado is bijzonder onhandig. De misdaadthriller gaat over een nieuwe tak van bedrijvigheid van de Mexicaanse drugskartels. Die bekwamen zich in de film inmiddels in het over de Mexicaans-Amerikaanse grens smokkelen van zelfmoordterroristen; alsof de paranoïa over het illegale verkeer over de grens tussen Mexico en Texas momenteel niet al groot genoeg is bij een flink deel van de Amerikanen.

Een politieman merkt – niet onredelijk – op in de film dat dit wel een bijzonder domme actie van de Mexicaanse drugsbazen zou zijn. Daarmee roepen ze de volledige gewapende macht van de VS over zich af. Maar dat heeft de gevierde scenarioschrijver Taylor Sheridan er niet van weerhouden om dit gegeven toch te nemen als basis van de film.

Dat is op z’n minst onhandig, of misschien ook gewoon cynische exploitatie van een explosieve maatschappelijke kwestie. Sheridan leverde ook het scenario van het eerdere Sicario (2015). Dat was een over-gestileerd en nogal hysterisch misdaaddrama, dat niettemin (of juist daarom) een grote hit was. Er moest dus een vervolg komen. Oorspronkelijk regisseur Denis Villeneuve is er niet meer bij; zijn taak is overgenomen door Italiaan Stefano Sollima, die zijn sporen verdiende bij de maffiaserie Gomorra.

Benicio Del Toro heeft als een eigentijdse Charles Bronson in Death Wish een persoonlijk appeltje te schillen met de Mexicaanse drugsbazen; politieman Matt Graver (Josh Brolin) is zo’n type dat over lijken gaat om zijn doel te bereiken. De mannen besluiten de 16-jarige dochter van een kartel-kopstuk te ontvoeren, om zo verwarring te stichten in het kamp van de tegenstander.

Nu de kartels zich inlaten met terroristen gelden in de ‘war on drugs’ immers geen regels meer (lekker!). Om volstrekt onduidelijke redenen nemen ze de tiener mee terug naar Texas, waarna het nog een heel gedoe blijkt te zijn om haar weer terug over de grens in Mexico te krijgen. Regisseur Sollima heeft deze waardeloze plot tamelijk dienstbaar verfilmd; anders dan Villeneuve, die barok uitpakte in de eerste film. Maar vette overdrijving blijft in de Sicario-films een favoriete stijlfiguur.

    • Peter de Bruijn