Recensie

Geen puzzelstukje past

Arthouse Het surrealistische ‘Tiere’ is vaak onnavolgbaar. Op zulke momenten is de film het beste.

Leeft ze nog of is ze dood? Anna (Birgit Minichmayr) in ‘Tiere’.

Is Anna nou een boek aan het schrijven over een vrouw die van plan is om haar echtgenoot Nick te vermoorden? Of heeft ze gedroomd dat ze zelf door haar man is gedood? Voor de Pools-Zwitserse regisseur Greg Zglinski was het onmogelijke trappenhuis op de ets Relativiteit (1953) van Escher de belangrijkste inspiratiebron voor de verhaalstructuur van Tiere, een scenario dat oorspronkelijk werd geschreven door de overleden Jörg Kalt (van de bizarre cultfilm Crash Test Dummies). Dus misschien bevinden we ons al lang in een David Lynch-landschap en schrijft ze haar boek van gene zijde.

Nadat Nick en zij een auto-ongeluk hebben gehad neemt in ieder geval haar geheugen een loopje met haar. Het verklaart waarom (bijna) geen enkel puzzelstukje in elkaar past. De keurige Weners Anna en Nick vertrekken voor een half jaar naar Zwitserland, de bovenbuurvrouw (die als twee druppels water op Nicks ex lijkt) gaat op het huis passen. En ze duikt – of is het haar (drie)dubbelgangster? – ook op onverklaarbare wijze op in het Zwitserse bergdorp. Tiere is vaak onnavolgbaar. Dan is hij het leukst. Logica moet je niet te veel hebben in surrealistische films. En vertrouw sowieso nooit een pratende kat.

    • Dana Linssen