Recensie

Tropisch Awakenings is nog altijd toonaangevend in techno

Na achttien edities is Awakenings nog steeds toonaangevend. Het is de mix van veteranen en vers talent die het festival aantrekkelijk maakt voor zowel de oudere bezoeker als de debutant die wil snuffelen aan het technolandschap.

Awakenings Festival. Photo-company.nl

Waarom naar het strand als je ook naar Awakenings kan? De line-up van het technofestival is na achttien edities nog steeds internationaal toonaangevend, de temperaturen waren dit weekend tropisch en de sfeer was uitgelaten in Spaarnwoude. Strandballen en opblaasbiertjes dartelden door de lucht.

Bij het W-podium kon Seth Troxler collega Ricardo Villalobos zaterdag nauwelijks bij de les houden tijdens hun gezamenlijke set. Terwijl Troxler probeerde met dj Kozes laatste hit ‘Pick it Up’ iets van de warmte te vangen op het terrein, leek Villalobos – een fles Grey Goose-wodka aan de mond - totaal niet bezig met de muziek. Platen bleven eindeloos lopen of hij klapte eroverheen met lompe kickdrums.

Gelukkig werd er verder allesbehalve sloom of slecht gedraaid op de acht podia van het belangrijkste technofestival wereldwijd, waar in totaal meer dan honderd artiesten te zien waren. In twee dagen trok het festival 80.000 bezoekers uit alle windstreken: vaders met zoons, vriendengroepen die voor de tiende keer kwamen en veel Italianen, Britse meisjes in netpanty’s en zelfs Colombiaanse bezoekers – te herkennen aan hun vlag. Nieuw dit jaar was de livestream waardoor meer dan drie miljoen technofans konden meekeken vanuit huis. Ook waren er achter-de-schermen interviews te volgen die de Britse dj en Ibiza-legende Carl Cox hield met bekende dj’s als Joseph Capriati en Pan-Pot. Zelfs aan de voetbalfans was gedacht: Fransen zagen op groot scherm hun landgenoten de achtste WK-finale winnen naast de kluisjes.

Industriële designs

Het merendeel van de bezoekers zocht verkoeling in een van de vier tenten of stond op een van de vier buitenpodia waar strakke industriële designs waren opgeblazen tot reusachtige proporties. Zo draaide Adam Beyer op het V-podium een grootse set nadat Sven Väth, meester van de ingehouden spanning, de weg voor hem had geplaveid met minuten durende breaks terwijl hij werd aangemoedigd door zijn jonge kinderen. Het is die mix van veteranen en vers talent die het festival aantrekkelijk maakt voor zowel de oudere bezoeker als de debutant die wil snuffelen aan het technolandschap.

Met name in het hardere segment waren er sterke optredens. Dj’s Paula Temple en Rebekah draaien zaterdag een set met gejaagde techno: atonale melodielijnen spookten door de ruimte bovenop keihard hamerende beats. Ook AnD en Dasha Rush speelden hier zondag een geweldige snoeiharde liveset en net als je dacht dat het niet warmer kon liet Dax J mensen zichzelf compleet verliezen in grofkorrelige punktechno die hij op hoog tempo aan elkaar reeg.

Photo-company.nl

Onder de doorbraakartiesten die het festival had uitgenodigd waren opvallend veel vrouwen. Houseliefhebbers konden terecht op het open C-podium waar zaterdag Honey Dijon en Peggy Gou draaiden (eerst afzonderlijk, later samen omdat Job Jobse zijn arm gebroken had). Waar de Belgische Amelie Lens eerder die middag nog koos voor vrij saaie lineaire klikjestechno alsof ze in langzaam verkeer reed op een eenbaansweg, nam Honey Dijon de dansende menigte mee op geschiedenisles. Ze zorgde voor onvergetelijke momenten met klassiekers als Donna Summers ‘I feel love’, Danny Tenaglia’s ‘Music is the Answer’ en zelfs het acapella housemanifest ‘Jack had a Groove’ mixte ze met drijvende technobeats. Ook Rødhåd wist een dag later precies de juiste snaar te raken tussen house en techno met mixen waarin hij de eerste noten van een houseklassieker af en toe omhoog liet komen in een dubby technotrack. Zijn borduursel werkte goed: als het refrein eindelijk bovenkwam klonk er gejuich.

Verrassende veteraan

Op zondag liet Richie Hawtin met zijn nieuwe liveset zien en horen dat ook veteranen kunnen verrassen. Op het podium speelde hij veel steviger en gedurfder dan je van de Brits-Canadese minimalproducer zou verwachten. Zijn handen waren te volgen via beelden die werden vertaald in intrigerende grafische visuals terwijl hij scheuten acid afvuurde met een modulaire synthesizer. „Ik ben Awakenings in 1997 begonnen en in 1998 heb ik Richie Hawtin voor het eerst geboekt,” zo kondigde Rocco Veenboer zijn set af. De festivaldirecteur is traditiegetrouw op zijn best als hij de microfoon pakt en begint te vertellen of beter nog, de naam van zijn festival scandeert: „Hawakuuuunniiiiings”.

Veenboer is een begrip, Awakenings is een instituut en die reputatie houdt het al meer dan twintig jaar hoog.

Correctie (2 juli 2018): In een eerdere versie van dit stuk stond dat Amelie Lens Frans is. Dat klopt niet: ze komt uit België. Hierboven is dat aangepast.

    • Rolinde Hoorntje