Thuiskok. Blijven openslaan

Hoeveel nieuwe kookboeken ik ook binnenkrijg, er zijn er altijd een paar die ik blijf openslaan, hoe lang ik ze ook al heb. Vanwege dat ene, verschrikkelijk lekkere recept of omdat in het verleden behaalde resultaten mijn nieuwsgierigheid naar de andere gerechten in het boek hebben gewekt.

De Zilveren Lepel, hét naslagwerk van de Italiaanse keuken, is zo’n kookboek. Sinds 1950, toen de eerste druk van dit razend dikke en populaire boek verscheen, zijn er niet alleen talloze herdrukken geweest, maar is de serie ook uitgebreid met Zilveren Lepel-edities over pasta, pizza en Toscane, om maar een paar voorbeelden op te noemen. Nog steeds noemen mijn vriendin of ik wel eens een getal op, om dan een recept op die pagina van het pastaboek te bereiden. Ik ben nog nooit teleurgesteld.

Onlangs is de Nederlandse editie van De Zilveren Lepel - Vlees verschenen, met 150 recepten uit het originele eerste kookboek en verschillende herdrukken erna. Ja, vlees is slecht voor het milieu, het werkt dierenmishandeling in de hand en sinds een uitzending van Jinek vorige week weet ik zelfs dat vlees voor erectieproblemen kan zorgen. Maar het wordt nog steeds gegeten en als je het dan doet, doe het dan goed, denk ik dan. Dit kookboek focust zich op drie bereidingsmethoden van vlees: bakken, braden en stoven. Per vleessoort - varken, rund, kalf, lam, wild en gevogelte - worden ze toegepast. Daarbij wordt ook kort uitgelegd van welk deel van het dier het vlees afkomstig is. Recepten lopen uiteen van polpette (kleine gehaktballetjes) tot complete lamsschouders. In het hoofdstuk wild komen onder meer konijn, haas, ree en wilde zwijn voorbij.

Wat ik zo knap vind aan de Zilveren Lepel-reeks is dat het altijd traditioneel oogt zonder saai of oubollig te zijn. Zo is het papier gekleurd, alsof de tijd er vat op heeft gekregen, maar is het lettertype modern. Op de lijst van keukengerei staan keukengaren en een vleeshamer, terwijl de foto’s - hoewel een beetje dof en rechttoe-rechtaan - niet zouden misstaan in het nieuwste boek van Donna Hay.

Wat het boek over de jaren in ieder geval niet is kwijtgeraakt is de rust die het uitstraalt. Veel wit, duidelijke opmaak, maximaal twee recepten per pagina. Voeg daarbij de kwaliteit van de Italiaanse keuken, en ik zal ook dit boek vermoedelijk nog vaak gaan openslaan.

    • Sam de Voogt