Opinie

    • Arjen Fortuin

Fijn dat de Belgen even op me hadden gewacht

Ik hoorde dat ze bij Wimbledon 45 seconden hebben vergaderd over de vraag of de finale van 15 juli vervroegd moet worden om overlap met de WK-finale te voorkomen. De pianoleraar van mijn zoon is even soeverein als de All England Club: de jaarlijkse uitvoeringsavond van zijn leerlingen heeft hij vastgesteld op maandagavond om half acht, dertig minuten voor de aftrap van België-Japan.

Bovendien: de pianoleraar is onze buurman, maar zijn centre court is in Amstelveen. Een half uur heen, een half uur terug – kostbare Lukakuminuten.

Na het betreden van het zaaltje krijgen we een A4’tje uitgereikt met het programma. Elf optredende kinderen.

Ik scan de namen van de uit te voeren stukken, zoals je voor een wedstrijd de opstelling van de tegenstander bestudeert. Hoe lang duurt ‘Just Struttin’ Along’ van Martha Mier? Omgerekend in Hazarddribbels? In De Bruynepasses?

Natuurlijk kan ik alles stiekem volgen op mijn telefoon: er is wifi in Amstelveen. Maar zo ben ik niet. Ik ben níét zo’n vader die bij de piano-uitvoering van zijn zoon de hele tijd op Teletekst kijkt. Of naar de livestream. Wel jammer, dat ik zo’n man niet ben.

Mijn zoon speelt de sterren van de hemel. Ik kom thuis in de 60ste minuut, bij 0-2. Heel fijn dat de Belgen even op me hadden gewacht. Wat een feest.

Correctie (2 juli 2018): in een eerdere versie van dit artikel stond dat de WK-finale op 15 juni plaatsvindt. Dat moet 15 juli zijn.

schrijft tijdens het WK voetbal een wisselcolumn met Emilie van Outeren
    • Arjen Fortuin