Opinie

    • Wilfried de Jong

Weg met dit Spaanse slakkenelftal

Over een paar regels slacht ik Spanje af. Een ogenblikje. Eerst even iets over de afmetingen van een voetbalveld. Zo’n veld is een grote rechthoek met twee lange en twee korte zijden. Het formaat is zo gekozen om diepte in het voetbalspel aan te brengen. Op de korte lijnen staan twee doelen opgesteld. Daar moet je naar toe met de bal, niet naar de zijlijn.

Tot zover het veld.

Spanje speelde in de WK-wedstrijd tegen Rusland de bal ongeveer 1.100 keer naar elkaar toe. Op de televisie verscheen aan het einde van het duel een onthutsende graphic. Met witte streepjes was op het veld aangegeven hoe alle passes liepen: bijna allemaal in de breedte.

Hoe was het in godsnaam mogelijk?

Een elftal met zoveel elan, ervaring en kwaliteit speelde elkaar in slakkentempo de bal toe. Hemeltergend getik was het. Alle spelers deden mee. Alsof afgesproken was om het publiek te tergen met het slechtst denkbare voetbal.

Geen snelheid, geen driften.

Van tegenstander Rusland was niet veel te verwachten. Ze bouwden een stevige verdedigingslinie, iedereen hield zich strak aan de taak. Het initiatief werd aan de voormalig wereldkampioen gelaten.

Het had iets arrogants, dat rondspelen van de bal door de Spanjaarden. Ze moesten gewoon geduld hebben, dachten ze, dan kwam alles vanzelf goed. Toch?

Spanje wiegde zichzelf in slaap.

Het tempo deed me denken aan het sloffen van oude mannetjes over een heet dorpsplein, in de namiddag op weg naar de toog voor een glas wijn en een paar prikkertjes met worst en olijven.

Het rondtikken van de bal eiste zijn tol; Spanje raakte vermoeid. Om te voorkomen dat hij omviel, moest Diego Costa in de pauze worden ondersteund. Jordi Alba greep na een sliding naar zijn lies en Isco had in de verlenging kennelijk zijn hamstrings handmatig uitgezet.

De krijtstrepen van een goed pak worden altijd in de lengterichting aangebracht. In de spiegel kijkend, ziet een pakkendrager waarom: het maakt de pakkendrager overtuigender, langer ook. Misschien had het de Spanjaarden geholpen als het veld van doel naar doel was gemaaid. Graslijnen in de lengterichting hadden hen op het idee kunnen brengen de bal meer vooruit te spelen.

Spanje deed en durfde niets, Rusland kon niets. Wie zo slordig met z’n kwaliteiten omgaat, vraagt om een afstraffing. Het Russische publiek in het stadion rook bloed.

De Spaanse coach Hierro – kwam hij met het idee voor het ‘tikkie breed’? – riep vlak voor de strafschoppenserie zijn team bij elkaar. Alle spelers moesten in een kring gaan staan. De groepshug zag eruit als een clubje zielige Spanjaarden na de begrafenis van een goede vriend.

De Russen wonnen de strafschoppenserie en vielen elkaar in de armen. Iniesta liep verweesd over het veld. Ook hij, de razendsnelle denker bij de Spanjaarden, was in de val van het slome breedtespel gestonken. Ik had hem een ander internationaal afscheid gegund.

Maar de roemloze aftocht van zijn Spanje?

Volkomen terecht.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.

    • Wilfried de Jong