Teen van Akinfejev brengt Rusland onverwacht geluk

Foto Reuters

Het grootste land ter wereld bleek gezegend met de teen van Igor Akinfejev. Ja, geluk schuilt soms in de kleine dingen van het leven, dat werd op een memorabele avond in het Loezhnjiki Stadion uitvoerig bewezen door een 31-jarige doelman uit Moskou, die het Russische volk zo’n onverwacht cadeau schonk dat aandeed alsof het rechtstreeks uit de hemel was komen vallen.

Ja, de finale is nog ver. Twee zeges op rij om precies te zijn. Maar wie de Russen overeind zag blijven tegen Spanje, wist dat het duurste WK ooit niet meer stuk kan voor het gastland zelf. Zo vaak waren ze van te voren weggehoond. Organiseer je een WK, heb je zelf een van de zwakste ploegen. En dat hoorde je voor de verandering niet alleen in het buitenland. Ook de ‘gewone’ Rus had er geen vertrouwen in. De spelers waren maar verwend.

Warm bad

Zijn ze dat? Niet allemaal. Maar feit is wel dat de regels in het Russische voetbal zo zijn opgesteld dat de eigen competitie voor talentvolle Russische spelers aanvoelt als een warm bad. Door het maximum aantal buitenlanders dat clubs mogen opstellen (vijf) azen ze op de beste spelers van eigen bodem.

Hoe gewilder die spelers zijn, des te meer salaris kunnen ze krijgen. En terwijl leeftijdgenoten in andere landen het liefst zo snel mogelijk de stap naar de Bundesliga, Premier League of Primera División maken, zien de Russen door hun riante salarissen geen reden om te vertrekken. Zeker gezien het gunstige belastingtarief: een weeksalaris van 200.000 euro wordt netto 174.000 euro, meer dan waar ook.

Buitenlandse spelers die al minstens vijf jaar in Rusland speelden, werd gretig een paspoort toegestopt

Veelzeggend is dat maar twee van de 23 spelers in het buitenland spelen. Aanvaller Denis Tsjerysjev bij Villarreal in Spanje, derde doelman Vladimir Gaboelov bij Club Brugge. Alleen de selecties van Engeland en Saoedi-Arabië tellen meer internationals die in eigen land spelen (bij beide allemaal).

Nadeel van de salarissen is dat talenten amper worden geprikkeld om elders hun plafond te verkennen, om nog beter te worden. In die zin zijn ze verwend. Tel daarbij op de 250.000 euro die Aleksandr Kokorin en Pavel Mamaev na de EK-uitschakeling uitgaven aan champagne in een club in Monaco en je begrijpt waar de kloof tussen het team en het volk op berustte.

Russische spelers vieren het bereiken van de kwartfinale. Foto Peter Powell/EPA

Twee woorden Russisch

Ook de bond zag onheil in het verschiet. Omdat de Russen een goede indruk wilden maken op hun eigen WK, wordt sinds enkele jaren een truc toegepast: naturalisatie. De bond zocht spelers met roots in Rusland, dan wel de Sovjet-Unie, en verleidde hen om de nationaliteit van hun ouders of grootouders aan te nemen. Buitenlandse spelers die al minstens vijf jaar in Rusland speelden, werd gretig een paspoort toegestopt.

Zoals de Braziliaanse back Mario Fernandes van CSKA Moskou. Hij is dit WK een van de beste Russen, maar toen journalisten hem na zijn sterke optredens opzochten bleek hij precies twee woorden Russisch te spreken. ‘spasiba’ en ‘pozhalusta’: ‘dankjewel’ en ‘alsjeblieft’.

Igor Akinfejev is een geboren Rus. Hij zit sinds 2004 bij de nationale ploeg en beleefde zondag zijn hoogtepunt in die veertien jaar als international. En met hem vermoedelijk 144 miljoen Russen. Vervoerd door een teen van goud.

    • Fabian van der Poll