Recensie

Parade opent in Rotterdam met potentiële hit ‘Allemaal mensen’

Vrijdag opende rondreizend theaterfestival De Parade in standplaats Rotterdam. Het frivole zomerfestijn startte met sterke voorstellingen als Allemaal mensen en Role Model.

Chris Peters, Jonas Smulders en Martijn Lakemeier in Allemaal mensen #5. Foto Sanne Peper

De een is Jonas Smulders, een 24-jarige, veelgevraagde film- en tv-acteur met een Gouden Kalf op zak, de ander Martijn Lakemeier, ook een 24-jarige, veelgevraagde film- en tv-acteur met een Gouden Kalf. De derde acteur in Parade-voorstelling Allemaal mensen #5 van Toneelgroep Oostpool is Chris Peters, toneelacteur. Een begaafd, charismatisch talent, maar ja, niemand kent hem.

Over dat verschil in status tussen film/tv en theater schreven Jan Hulst en Kasper Tarenskeen een puntige en snedige voorstelling van circa twintig minuten, die door het drietal met veel flair wordt gespeeld. Daarbij moeten we voor het gemak even vergeten dat Peters ook een fantastische hoofdrol had in de speelfilm Tonio.

Terugkerende grap is het door elkaar lopen van werkelijkheid en fictie als de acteurs vertellen over het leven achter de schijnwerpers. „Ik heb laatst mijn broer moeten begraven”, bekent Smulders op droeve toon, „in Penoza.” De postmoderne ironie wordt ingezet met een geestig filmpje, een zogenaamde trailer over Oorlogswinter 2, het vervolg op de film die van Lakemeier een kindster maakte. Met in alle bijrollen Barry Atsma.

Rondreizend theaterfestival De Parade opende vrijdag in Rotterdam – met voor het eerst in jaren ook zonnig weer. Met Allemaal mensen #5 heeft het zomerfestijn meteen al een potentiële hit in handen: boordevol kleine grapjes, een helder thema en up-tempo geacteerd. Bijna net zo leuk is een tweede voorstelling van Oostpool, ook geregisseerd door Marcus Azzini: Allemaal mensen #6. Dat stuk richt zich nog sterker op de identiteit van de acteur en het verlangen om de echte mens achter zijn rol te leren kennen. Weer met Chris Peters, nu met Casper Nusselder.

Peters presenteert zich als de elegante, met kunst opgegroeide man van de wereld. Terwijl Nusselder het onbehouwen ex-model is, dat nog steeds uit de kleren gaat nu hij toneel speelt en The Fight Club zijn bijbel noemt. Die tegenstelling komt niet helemaal uit de verf, maar de voorstelling kent wel een heerlijke dubbele bodem, die fijn de spot drijft met de cultus rond de authenticiteit van de kunstenaar.

De danseressen van Role Model van Nicole Beutler Projects en DOX.

Foto Anja Beutler

Echt helemaal zichzelf zijn juist de jonge danseressen in Role Model van DOX en Nicole Beutler, de choreografe die afgelopen week werd onderscheiden met de Gieskes-Strijbis Podiumprijs (60.000 euro) als een maker die het podiumlandschap verrijkt. De zes vrouwen ogen krachtig en stoer, zowel tijdens hun flitsende urban dance moves als in de momenten dat ze over zichzelf vertellen. Ze zijn niet doorsnee, zeggen ze, maar des te strijdbaarder. Hun kwetsbare én zelfbewuste houding maakt van Role model een inspirerende mix van dans, theater en rap.

Typisch voor De Parade zijn ook de voorstellingen met het soortelijk gewicht van zeepbellen. Zo ook De Worsten van Babel, een culinaire theatershow van Hugo Kennis en Jasper en Marius Gottlieb. De drie zijn ook echt ‘tv-koks’, maar ze spelen nu onder de vlag van Zaal 3, het ‘laboratorium’ van Het Nationale Theater. In een even vrolijk als rommelig allegaartje discussiëren ze over de mogelijkheid om eerlijk vlees te presenteren als je zelf een varkentje groot brengt. Met uiteraard een plakje worst van het gedode dier aan het einde.

    • Ron Rijghard