Opinie

    • Hugo Camps

Ha, die Belgen

De oude verweerde navelstreng van de Lage Landen bestaat niet langer uit brokstukken. Het gevoel toch van elkaar te zijn, krijgt maatschappelijke contouren. Iets van fraternité, egalité, liberté is boven Wuustwezel in de harten geslopen. Benelux is niet langer een dood concept. Niet dat het veel consequenties heeft, maar als ambiancefactor krijgen de Lage Landen een ander gelaat. Nederlands dedain voor de dwerg is ingeruild voor sympathie. In de politiek vind je daar voorlopig weinig van terug, maar in de sport groeit gelijkwaardigheid à la carte. Met dank aan het WK in Rusland, waar de Belgen aan een feilloos parcours zijn begonnen. Dat zegt niets over de wereldtitel, want na Japan komt mogelijk Brazilië met goddelijke swing. Bij vlagen marsmannetjes aan de bal.

De Nederlandse media hebben België geannexeerd als poedel met een Hollandse connotatie. Een aantal sterkhouders is gevormd in de eredivisie. Alderweireld, Vertonghen, Vermaelen, Mertens, Chadli, Dembélé… Dankzij Ajax, AZ en AGOVV zijn de hoekstenen van hun biologische paspoort verstedelijkt. En daarmee vrijgemaakt van het genetische underdogsyndroom. De toegeworpen ontwikkelingshulp is terugbetaald.

Nederland schiet, zoals steeds, door in jubel over de Rode Duivels. Op De Telegraaf na is het Belgische nationale team verheven in een hoogmis van liefde en bewondering. Allicht is het ook een vorm van achterstallig onderhoud na jaren van misprijzen en ruige grappen.

De hype rond de Duivels vind je zelfs terug in populaire talkshows. Jinek nodigde een paar marginale Belgen uit in het tricolore shirt. Gewoon ter attentie van de olé-dictatuur. Veel zinnigs hadden ze niet te melden, die tricolore karikaturen in korte broek of met treurig permanentje. Het was zelfs antireclame voor de Duivels. Ingehuurde supporters doorbreken altijd de mythe van de gladiatoren. Met het Nederlands elftal is dat niet anders.

Bondscoach Ronald Koeman liet kleintjes en fijntjes weten dat het Nederlands elftal op dit WK niet misstaan zou hebben. Waar haalt hij die grandezza vandaan? Oranje is even ziek als Die Mannschaft. Er is niet eens hoop op beterschap. Op het middenveld loopt geen genius rond en in de aanval moeten we het stellen met kreupele spitsen. Oranje-flair bestaat alleen nog in een paar gedichten.

De Belgen baden in een zee van talent, maar wereldkampioen worden ze niet. Ze zijn niet bestand tegen onverwacht geluk. In de laatste wedstrijd van de groepsfase speelden de Rode Duivels tegen Engeland. Eigenlijk hadden ze ingezet op een salonremise met een B-team. Maar een jong veulen als Adnan Jaruzaj kon zich niet bedwingen en scoorde. Meteen paniek in de tent.

Spelen in functie van berekening en onwil om te scoren is inciviek. Het is pure oplichterij die supporters niet verdienen. Coach Roberto Mártinez blijft er roerloos onder. Hij is cynisch genoeg om calculatie te laten prevaleren op spelvreugde. Dat de Rode Duivels niet meer respect hadden voor het eigen talent was een treurig dieptepunt. Hoezo een B-elftal op een WK? Hoe ver kan arrogantie gaan?

De Rode Duivels spelen soms als choreografen. Maar een robuuste defensie blijft precair. Eden Hazard moet in genialiteit nauwelijks onderdoen voor Neymar. Maar wie in de Belgische defensie houdt de Braziliaanse balvirtuoos tegen in zijn magistrale bevliegingen? Om maar te zeggen dat het WK ook voor Belgen een tombola blijft.

Ik mag hopen dat Nederlanders na hun opstoot van Belgicisme weer geluk mogen vinden bij De Graafschap.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.
    • Hugo Camps