Recensie

Weemoedig zuchten met celliste Harriet Krijgh en een ongewoon boze ‘Winterreise’

Het Internationaal Kamermuziekfestival Utrecht is voor de tweede keer het feest van celliste Harriet Krijgh. De donderdag was gewijd aan late Schubert: een vlammend Strijkkwintet en een temperamentvolle ‘Winterreise’

Foto Allard Willemse

Voor het tweede jaar is het Internationaal Kamermuziekfestival Utrecht het feestje van celliste Harriet Krijgh (27) en niet meer van haar voorgangster, violiste Janine Jansen. De bescheiden uitstraling van de in Wenen opgeleide, fysiek zeer frêle Krijgh is moeilijk te vergelijken met het aardse speelbeestcharisma van Jansen, maar het festival behield dezelfde contouren: veel concerten (38 in 5 dagen) en succesformules als de ‘kerkenmarathon’. Grootste verschil: Krijgh nodigt háár muzikale kennissen uit, vaak van een jongere generatie.

Na de opening lokte donderdag opnieuw een echt festivalprogramma: Schuberts Strijkkwintet (1828) in de Nicolaikerk gevolgd door de 24-delige liedcyclus Winterreise (1827) in de Geertekerk: twee van melancholie doordrenkte werken uit Schuberts laatste jaar die sureëel contrasteerden met de zoele zomeravond buiten.

Krijgh koos in Schuberts Strijkkwintet voor de tweede cellopartij – dat is ze zo gewoon – en liet de eerste over aan de zeer communicatieve Victor Julien-Laferrière (1990). Ergens klopte die rolverdeling ook. Alle vijf musici speelden geweldig, van de alert-sensitieve Iris Juda (alt) tot de inschikkelijke Nikki Chooi met zijn lekker volle toon (tweede viool). Leidend, vooral in het eerste deel, was eerste violiste Candida Thompson. In het tweede deel nam Krijgh met zinderende pizzicati en diepe zuchtfiguren meer het voortouw in een ook verder meeslepende uitvoering.

Woede, geen weemoed

De Duitse bariton Benjamin Appl (1982) bracht daarna – stuwend-virtuoos maar niet maximaal op elkaar ingespeeld bijgestaan door meesterpianist Stefan Vladar – een verfrissende Angry Young Men-interpretatie van Winterreise.

Appl heeft alles mee: looks van een jonge Brad Pitt, bariton van honing, dictie van kristal (hij werd onder anderen opgeleid door Dietrich Fischer -Dieskau). Het leidt ook geen twijfel dat hij, nu al internationaal zeer gezocht, een van de grote liedzangers van de aanstormende generatie is.

En toch miste je wat in de verklanking van vergeefs verlangen, wilszwakte en vertwijfeling. Liederen over woede en/of levenslust waren Apple zeer toevertrouwd. Abstracte liederen als Der Wegweiser en Der Leiermann klonken zelfs zelden volmaakter. Maar Auf dem Flusse, lied waarin de ‘ik’ zich herinnert hoe hij ooit lieve woordjes in een boom kerfde, noodde eerder uit tot sportieve bewondering dan tot meegaan in weemoed over al wat verloren ging.

    • Mischa Spel