Recensie

Statige John Cale vindt zijn nummers opnieuw uit

Pop John Cale (76), bekend van The Velvet Underground en later als solozanger van rocknummers en emotionele pianoballades, heeft ‘geen zin’ in zijn oude repertoire, vertelt hij aan een uitverkochte zaal.

John Cale op Paradiso Foto Willem Schalekamp

De man die 51 jaar geleden met succes het zoemende muggengeluid van zijn altviool in de popmuziek introduceerde, is nog altijd een muzikale avonturier. John Cale (76), bekend geworden als muzikant van The Velvet Underground en later als solozanger van rocknummers en emotionele pianoballades, heeft ‘geen zin’ in zijn oude repertoire, vertelde hij woensdagavond aan het uitverkochte Paradiso in Amsterdam.

Daarom heeft hij de eigen, bekende nummers uit de jaren zeventig en tachtig, „herschreven”. En inderdaad, liedjes als ‘Helen Of Troy’, ‘Macbeth’ en ‘Dirty Ass Rock ’n’ Roll’ waren zo goed als onherkenbaar.

Met nu een witte kuif in plaats van zwart, zonder omhaal van woorden, zat Cale op een hoge kruk achter een keyboard, omringd door drie jonge muzikanten die de oude meester gretig volgden op zijn grillige pad. De nummers bleken vaak langzamer, zonder emotionele pieken, maar waren stuwend dankzij een ingenieus tableau van elektronische waaigeluiden, overstuurde bas en pruttelende synthesizers, waar Cales onveranderd statige zangstem overheen golfde.

Soms was het taai. Maar ook dan was het enerverend om Cale met zijn hooggekwalificeerde begeleiders te zien improviseren en puzzelen op de muzikale knooppunten. En er waren toegeeflijke momenten: het oude ‘Macbeth’ werd een deinende dance-track met kronkelige baspartij; het nieuwe ‘Hatred’ waaierde breed uit met hypnotiserende samenzang. De Velvet Underground-song ‘Venus In Furs’, een hoogtepunt, kreeg het bekende muggengezoem met Cale als zanger van Lou Reeds tekst – een van de weinige songs die niet herschreven waren.

John Cale, die geruime tijd niet in Nederland optrad, speelde twee uur, en hield de nummers strak in de hand. ‘Fear Is A Man’s Best Friend’, een van zijn klassiekers, was ook vernieuwd, met een woeste baspartij en een abrupt piano-intermezzo. Anders, maar net zo onthutsend als voorheen.

    • Hester Carvalho