Opinie

    • Frits Abrahams

Verwerpelijke daad

Hoewel ik altijd een hekel aan De Telegraaf heb gehad, hecht ik eraan iedere betrokkenheid bij de aanslag op het gebouw aan de Basisweg in Amsterdam expliciet te ontkennen. Ik hoop dat men mij op mijn woord wil geloven.

Eerlijk, ik zou het niet gewild én niet gekund hebben. Niet gewild omdat het een laffe, verwerpelijke daad is, niet gekund omdat ik er in technisch opzicht niet toe in staat zou zijn geweest. Dat laatste werd me duidelijk toen ik de beelden van de aanslag nog eens goed bekeken had.

Op de eerste plaats is mijn rijvaardigheid zo matig dat ik, mede onder invloed van de zenuwen, onherroepelijk op een van die paaltjes bij de ingang zou zijn geknald. Als mijn vrouw, die overigens ook een hekel aan De Telegraaf heeft, als handlanger naast me had gezeten, zou ze meteen hebben gezegd: „Jij kunt die dingen niet, ik heb je gewaarschuwd en je zoekt het verder maar uit.”

De operatie was al mislukt voordat ze goed en wel begonnen was. Maar stel dat mijn vrouw de Volkswagen Caddy gereden had en wél goed tussen die paaltjes door had genavigeerd, dan was die aanslag nóg mislukt. Want ik had in dat geval – je kunt niet alles aan de ander overlaten – die auto in de fik moeten steken, nadat zij hem tot tweemaal toe in de gevel had geboord. Hoe doe je zoiets als je thuis in je verstrooidheid al in staat bent de karbonades te laten aanbranden?

Op de beveiligingsbeelden van De Telegraaf viel me op dat zelfs deze dader een foutje maakte. Hij liep met een tankje brandstof naar de laadruimte van zijn auto, maar had iets (lucifers?) vergeten en moest terug de auto in om dat te halen. Dat had mij ook gemakkelijk kunnen gebeuren.

Wat hem wél goed lukte was het op tijd weg rennen nadat hij de brand in de laadruimte had gesticht. Ik zou nog even aarzelend achterom gekeken hebben („Brandt het wel goed genoeg of moet er nog wat bij?”) en zou vervolgens veranderd zijn in een levende (nog even) vuurzuil.

Het plegen van misdaden is onverbrekelijk gekoppeld aan het vluchten erna. Dat is al een vak op zichzelf. Je mag niet in paniek raken en per ongeluk je vluchtauto op de handrem of in de achteruit zetten als je vóóruit moet, zoals mij tijdens rijlessen wel overkomen is.

Nee, hoe graag ik ook misdadiger was geworden (per aanslag krijg je doorgaans beter betaald dan per column), het zou op een pijnlijk echec zijn uitgedraaid.

Een baan die mij beter zou liggen, is die van algemeen directeur bij Ajax. Ik heb Edwin van der Sar horen stuntelen en stamelen („Ik ben geen medici”) tijdens zijn persconferentie over het medische gehannes met Nouri, en sindsdien staat voor mij vast dat Cruijff destijds beter mij, of een andere columnist, dan Van der Sar had kunnen laten benoemen.

Cruijff zwoer bij ex-topvoetballers in de leiding van het beursgenoteerde Ajax, maar hij vergat dat er soms ook nog enige verbale vaardigheid vereist is om je club uit de nesten te helpen. Aanslagen plegen kan ik niet, keepen evenmin, maar als columnist leer je wel een beetje om uit je woorden te komen. Ik verwacht spoedig van Ajax te vernemen, al hoop ik wel dat ze straks voor mijn salaris nog genoeg geld in kas hebben als ze de schadeclaim van Nouri’s familie hebben betaald.

    • Frits Abrahams