Recensie

Kamasi Washington opnieuw overdonderend

Zijn ambitieuze spirituele jazz-ode Epic (2015) maakte de Californische tenorsaxofonist Kamasi Washington in korte tijd een veelbesproken jazzartiest. Dit bijna drie uur durende jazzepos door band, fors koor en orkest droeg ver en was grensoverschrijdend. Niemand kon eromheen.

Heaven and Earth is een wederom copieuze opvolger waarop Washington dezelfde lijn volgt. Dat is in de eerste plaats weer prachtig en overdonderend: vier elpees in een schitterende hoes, met ook weer tweeënhalf uur aan rijk geschakeerde jazz (psychedelica, seventies funk, feestelijke souljazz afgewisseld met vlagen van freejazz) vol orkestrale lyriek, koorzang en veel musici.

Deel ‘Earth’ is aards en rauwer met overtuigende historische verbanden. Het hechtere, introspectieve ‘Heaven’ zweeft meer op melancholieke ondertonen. Washingtons drive is in alles voelbaar, maar herhaling ligt op de loer. Wat zou het zonde zijn als dit een formule wordt.

    • Amanda Kuyper