Recensie

De keerzijde van hard bevochten vrijheid

Intro ‘It’s Okay to Cry’ is een hartverwarmende ballad en vast niet toevallig een variatie op het adagium ‘Boys don’t Cry’ dat transvrouw Sophie met haar laatste album lijkt te willen verbrijzelen. Een suikerzoet synthesizer-loopje gaat over in beats die plots exploderen in je gezicht. Die dualiteit is de rode draad in het album van de post trance-producer: je hoort catchy computerpop, maar ook harde, ruwe en verstoorde beats. Nummers als ‘Infatuation’ klinken extreem zoet, het sinistere ‘Pony Boy’ klinkt juist futuristisch en bruusk alsof het gejaagde heipaal-muziek voor op de catwalk is. Na een variatie op Madonna’s ‘Material Girl’ (‘Immaterial’) volgt het prachtige ‘Is it Cold in The Water’. Het is alsof de Britse producer de luisteraar vrij en uitdagend tegemoet treedt, maar ook de keerzijde van die hard bevochten vrijheid toont. De synths en blokkerige beats worden bijna grotesk in ‘Faceshopping’, maar dat past bij een nummer over plastische chirurgie. Sophie speelt op ingenieuze wijze met klankkleur en poëtische teksten.

    • Rolinde Hoorntje