Recensie

Christina Aguilera gaat van hiphop tot musical

Christina Aguilera vraagt wat van de luisteraar. Op haar nieuwe album staan powerballades als ‘Fall In Line’ waarin haar stem op stormkracht langsraast. In deze tegenwind is het moeilijk de nuance te ontdekken. Of ze presenteert zich juist nadrukkelijk gevoelig, over haar verkeerde keuze in mannen bijvoorbeeld, in het voorspelbare ‘Masochist’ („I must be some kind of masochist”).

Tot zover de nadelen. Want Liberation maakt in enkele opzichten zijn titel waar. Aguilera neemt de vrijheid om door de genres te surfen: reggae, hiphop, musical. Het album klinkt levendig, en verrast met plotselinge fluitsolo’s in rapnummer ‘Like I Do’.

De zware funk-opening van ‘Sick Of Sittin’ (over staan bij een concert) krijgt een gespierd vervolg in Aguilera’s wilde en dribbelige stembuigingen, in de stijl van Janis Joplin. De intermezzo’s zijn soms knullig (over meisjes die president willen worden) maar dat is te vergeven. De klank van Aguilera’s bevrijde stem is ruiger dan de inhoud.

    • Hester Carvalho