Steve Coogan (te paard) en Rob Brydon in ‘The Trip to Spain’. Regisseur Michael Winterbottom: „Ze zijn Don Quichot en Sancho Panza, al werd die dynamiek mij pas echt duidelijk tijdens de research voor de film.”

‘Top Gear’ voor de denkende man

Michael Winterbottom Voor de Britse regisseur lijkt ‘The Trip’-serie met zijn melancholieke gekibbel en imitaties een fijne vakantie naar het vertrouwde zomerhuisje.

Top Gear voor de denkende man. Regisseur Michael Winterbottom (57) grinnikt bij die omschrijving van The Trip to Spain, na The Trip (2010) en The Trip to Italy (2014) de derde tot een speelfilm ingedikte BBC-serie waarin de komieken Steve Coogan en Rob Brydon sterrenrestaurants afreizen. Zogenaamd voor culinaire artikelen in The Observer, eigenlijk om elkaar de loef af te steken met briljante imitaties van Roger Moore, Michael Caine of David Bowie.

„Als Amazon ons ook voor 50 miljoen pond koopt, graag! Verder geen commentaar”, zegt Winterbottom telefonisch vanaf Heathrow, waar hij op zijn vlucht wacht. Top Gear is een magneet voor rancuneuze oude mannen; in Nederland word je ook liever niet in één adem genoemd met Johan Derksen en René van der Gijp. Maar zoals Top Gear meer zegt over mannen van middelbare leeftijd dan over auto’s, zo komen Coogan en Brydon in The Trip culinair zelden verder dan „heerlijk”, „wow” of „yummie”. Winterbottom: „Je ziet de geweldigste koks bezig met hoogstandjes en twee kerels die dat totaal negeren omdat ze liever zichzelf horen praten. Ik vind dat grappig.”

In The Trip to Spain speelt het komische duo wel veel met hun eten. Zo laat Rob Brydon dreigend een mossel voor Coogans neus bengelen. Op dokterstoon: „Het goede nieuws: wij hebben dit weten te verwijderen. Het slechte nieuws: we vonden er nog zeven in uw lymfeklieren.” Zo’n mededeling die elke vijftiger vreest. Coogan en Brydon noemen zichzelf ‘rijp fruit’. Rijp voor de pluk. Kanjers in het imiteren van grijze of reeds overleden sterren. Ze lachen hun melancholie weg.

The Trip -films vloeien voort uit Winterbottoms metafilm Tristram Shandy: A Cock & Bull Story (2005), waar Rob Brydon en Steve Coogan overdreven versies van zichzelf speelden. Dat smaakte naar meer, maar talloze lunches leverden geen werkbaar idee op. Dus werd het een film over lunchende mannen. Winterbottom: „Steve en Rob waren eerst nerveus: de opzet leek ze te dun om lang te boeien. Ik denk juist dat het zo goed werkt omdat plot komedies vaak ondergraaft. De leukste films hangen als los zand aan elkaar. Wij lachen het hardst om snelle grappen terwijl we samen eten en drinken.”

De beginsituatie, aldus Winterbottom: „Twee komieken die oud worden, al ontkennen ze dat.” Steve Coogan, die al jong doorbrak en nu Hollywood wil veroveren. Rob Brydon, jarenlang ploeterend als reclame-acteur, nu dik tevreden met zijn bestaan. „Steve is ambitieus, ijdel en altijd ontevreden, Brydon nuchter en gelukkig met zijn bekendheid en zijn gezin. Ze zijn Don Quichot en Sancho Panza, al werd die dynamiek mij pas echt duidelijk tijdens de research voor The Trip to Spain. Steve speelt eerste viool, Rob plaagt hem. Er is een scène waar Steve echt een beetje geïrriteerd raakte: hij vertelt daar twee dames nogal pompeus over de invloed van de Moren – ‘Moors’ – in Spanje, terwijl Rob doet alsof Steve het over de familie van Roger Moore heeft, de ‘Moores’. In het begin was er vaker irritatie. Nu zijn de rollen, het spel en de grenzen helder.”

Lees hier de recensie van ‘The Trip to Spain’

Winterbottom begint zijn films met een ruw script van 60, 70 pagina’s: de route, restaurants, gespreksonderwerpen. Per lunch reserveert hij twee draaidagen, per gang zijn er drie praatsessies. „Het is ruim een maand draaien, dan heb ik 160 uur gesprek.” De serie krijgt stilaan iets van documentaireserie 7-Up of Richard Linklaters Before-trilogie, die elke negen jaar terugkeert bij twee geliefden. Als fans vergrijzen we gezellig mee, ervaren we wat de tijd aantast en wat gelijk blijft.

Op naar The Trip deel 4 dus? Frankrijk ligt nog braak. Voor Winterbottom, wiens eigen loopbaan de laatste jaren wat in het slop raakte, lijkt The Trip to Spain een fijne vakantie naar het vertrouwde zomerhuisje. „Ik mag vier of vijf reizen maken om een route uit te stippelen met de lekkerste restaurants en de mooiste landschappen. And we all have a jolly good time together. Drie Trip-films is genoeg: dat heb ik gezegd ja. Maar of dat ons afhoudt van een vierde?”

    • Coen van Zwol