Recensie

Plezierig cartooneske thriller

Sciencefiction In een als exclusief hotel vermomd ziekenhuis voor topcriminelen wordt het plotseling een komen en gaan van mensen die elkaar beter niet kunnen tegenkomen. ‘Hotel Artemis’ is barok en bizar, en de plot stelt niet teleur.

Jodie Foster en Jeff Goldblum als ‘The Nurse’ en ‘The Wolf King’ in ‘Hotel Artemis’.

Het water is op. Maar dat is vast niet de enige reden dat de verpleegster die Jodie Foster in Hotel Artemis speelt haar pillen wegspoelt met whisky. Ze is al twintig jaar de deur niet meer uit geweest. En daar is in het Los Angeles van 2028 ook weinig reden toe. De stad is overgenomen door bendes en robocops, en boze burgers trekken op naar het kantoor van Clear Water, dat de watervoorziening wil privatiseren.

Foster runt een als exclusief hotel vermomd ziekenhuis voor topcriminelen. Alleen leden kunnen er terecht om hun schotwonden te laten genezen met nanonieten (nanotechnologie in pilvorm) of zich desnoods met een smoezelige 3D-printer een geheel nieuwe lever te laten aanmeten mocht die doorzeefd zijn geraakt. Op een ‘gewone woensdagavond’ wordt het hotel plotseling een komen en gaan van mensen die elkaar daar beter niet kunnen treffen, inclusief wat spoken uit Fosters eigen verleden.

Regisseur Drew Pearce (ooit als scenarist verbonden aan blockbusters als Iron Man 3) kiest in zijn debuutfilm niet de veilige weg. Zijn dystopische thriller is een barokke genremix die even zwaar leunt op een soort vervallen The Shape of Water-design als razendsnelle actiescènes. Het heeft iets plezierig cartoonesks: elk personage heeft zijn rariteiten, stijl en sfeer zijn belangrijk, en ook de plot stelt niet teleur. Het bizarre en af en toe grimmige Hotel Artemis is een verademing temidden van al die hyperrealistische misdaadthrillers die het bioscoopaanbod bepalen.

    • Dana Linssen