Opinie

    • Marcel van Roosmalen

Gastvrijheid

Het was niet mijn idee, maar we logeerden van zaterdag op zondag bij een B&B. Ik zeg niet bij welke want in de B&B-wereld ligt alles supergevoelig. Bovendien: ik had bij voorbaat al een hekel aan het concept, ik hou niet van bij mensen thuis.

Het was een nieuwbouwhuis. Over het gazon reed een robot-grasmaaier, in de woonkamer gleed een robotstofzuiger geruisloos tussen de kunst door. Onze gastouders hadden met latten en een bezemsteel een parcours op de vloer uitgezet. De gastvrouw wees op de trofeeën in het trappenhuis waarop stond dat ze over 2017 en 2016 gemiddeld een 9,9 van klanten van booking.com hadden gekregen. Ik vond dat een onwaarschijnlijk hoog gemiddelde voor een kamer met een bed, een kast, een balkon en een televisie.

Ze zeiden het dan maar zelf: wij waren een van de weinige gasten die niet uit zichzelf waren begonnen over hun deelname aan het programma Bed & Breakfast. Ze werden in de betreffende uitzending tweede, maar dat kwam vooral doordat een ander koppel geen oog had voor prijs-kwaliteitverhoudingen.

Op de gang stond een pot dropjes. De badkamer werd gedeeld met een ander stel, die zouden we bij het ontbijt nog wel ontmoeten. Onze gastvrouw vond het samen ontbijten altijd een cadeautje.

De mensen met wie we het cadeautje uitpakten, kwamen uit Dordrecht. Hij reed motor en escorteerde regelmatig bijzondere optochten. Hij sliep dan heel vaak bij B&B’s en had een bijzondere geografische kennis. Hij noemde plaatsnamen waarvan wij dan moesten raden waar of ze lagen. Zijn vriendin wist ze allemaal.

Op tafel stond een belletje. Als we bijvoorbeeld nog een kopje thee wilden, sprong onze gastvrouw die we in de aanpalende ruimte met de gastheer zagen zitten tevoorschijn. En hij kwam er dan achteraan.

Zij: „Alle mannen willen zo’n belletje mee naar huis nemen.” Hij: „Maar ik heb geen belletje.” De mensen uit Dordrecht lagen in een deuk.

Daarna ging het toch weer over die ene uitzending van Bed & Breakfast die ze niet hadden gewonnen. De gastvrouw was na de uitzending door onbekenden per brief uitgescholden voor ‘vuile teef’, maar ze hadden ook honderden steunbetuigingen en boekingen gehad. Ze had een plakboek voor als we het allemaal niet geloofden, want de uitzending was online helaas niet meer te zien.

De gastheer zat inmiddels met één bil op het aanrecht en zei dat gasten altijd begonnen over die uitzending. En als gasten er een keer niet over begonnen, begonnen ze er zelf over. Ik vroeg hoe het was om duizenden keren hetzelfde gesprek te voeren. „Ach”, zeiden ze, „wij zijn dat gewend.” De man van het stel uit Dordrecht, hij was er voor de tweede keer, was het ook gewend.

We hebben die mensen net als iedereen een tien gegeven, uit mededogen denk ik.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.
    • Marcel van Roosmalen