Recensie

Festival Mundial moet scherper kiezen

Festival Mundial

Toonaangevend in de niet-westerse muziek is Mundial niet meer. Het wint met twee grote, Afrikaanse namen wel iets aan terrein.

De Spoorzone is een gouden festivalterrein, maar wat groot voor Mundial. Foto Roos Pierson

Het is pas bij de peperkoeken agressie van De Likt dat Festival Mundial zaterdagavond echt los komt. Zanger Jordy Dijkshoorn duikt driemaal het publiek in en geeft alles voor het feest. Het vuur komt van een Nederlandse band dus, die al op veel andere festivals staat. Op het middagprogamma stonden de niet-westerse acts waar Mundial zich traditioneel mee onderscheidt, maar hen wordt in de huidige opzet te weinig ruimte geboden om het waar te maken.

Een toonaangevend festival voor niet-westerse muziek van weleer is Mundial al enige tijd niet meer, maar na een paar roerige jaren lijkt het, op papier althans, daar wel weer een gooi naar te doen. Met Afrikaanse legenden als Ebo Taylor en Orlando Julius staan er mooie namen op het affiche, maar ze vormen een voorprogramma voor de Nederlandse headliners als Kraantje Pappie en Gallowstreet.

Het festival blijkt nog altijd zoekende. Vijf jaar geleden koos het op de industriele locatie Spoorzone voor een vruchtbare nieuwe koers: de urbane, vaak elektronische muziektrends uit alle werelddelen. Er was iets nieuws te horen op het festival. Maar na subsidiekortingen en aanpassingen in de leiding was het vorig jaar vooral een Tilburgs weekendje met veel feest-dj’s en nauwelijks live muziek. Nu hangt het overal tussenin: afropop, Nederlandse hiphop en Arabische bruiloftshouse.

Gouden festivalplek

De Spoorzone naast het station is een gouden festivalplek. Op het buitenpodium bouwen op zondag Nederlandse bands als Mauskovic Dance Band en Arp Frique een prima festivalsfeer met tropische discoklanken terwijl de goederentreinen langsdenderen. Toch lijkt de locatie een te grote jas voor het festival. Vooral het hoofdpodium is problematisch. De veel te ruime galmhal, een eindstation van het terrein, staat nooit vol en werkt vooral voor harde basale beats. De Londense jazz en afrobeat van Nubiyan Twist die het van subtiele broken beats moet hebben, klinkt er buitengewoon lelijk, totdat de dub en elektronica het overnemen.

Ebo Taylor op Festival Mundial:

Zo zijn er meer wonderlijke keuzes, er blijkt een minuscuul verstopt hiphoppodium en nog meer grote, halflege hallen waar niets lijkt te gebeuren. De helft van het festivalterrein leidt een geheel eigen leven, daar staan alleen dj’s die dezelfde muziek draaien onder andere namen. En één livepodium blijkt gereserveerd voor acts die het vooral van hun theatrale aanpak moeten hebben, zoals het tenenkrommende Fata Boom dat met provocatief bedoelde outfits hun gebrek aan muzikaal talent proberen te verhullen.

Op zondag heeft Ebo Taylor weinig moeite met de grote hal. Hoewel de 82-jarige Ghanees slechts de helft van het concert op het podium zit komt zijn mix van afrobeat en highlife uitstekend naar voren met een sterk blazersduo. Maar het zijn vooral zijn zoons die de band leiden. Net als de Nigeriaanse saxofonist Orlando Julius, die met het gelauwerde Londense collectief Heliocentrics speelt, brengt een jongere band de klasse van de oude rot naar voren.

Naast het binnenlands product zijn het dan toch twee grote Afrikaanse namen die Mundial in beweging brengen, maar om het festival nog relevant te houden buiten Tilburg zal er de komende jaren scherper gekozen moeten worden.

    • Leendert van der Valk