Recensie

Dj Koze wandelt langzaam naar een tropische sfeer

De Duitse dj/producer Koze gaf op Thuishaven geen concert maar een dj-set. Die bouwde zeer gestaag op naar een overtuigende climax met confetti.

De albumtour van dj Koze’s laatste wapenfeit ‘Knock Knock’ bleek zondagavond een dj-set en geen live-optreden. Was je over die initiële teleurstelling heen, dan moest je ook nog even geduld hebben als bezoeker want Stefan Kozalla’s set kwam traag op gang. Terwijl het laatste album van de getalenteerde Duitse producer een caleidoscopische toverbal aan genres is, leek zijn dj-set meer op een gestaag klimmende bergwandeling.

Het eerste uur was een lange loop en wat saai. Hij stak de wierook naast zijn draaitafels nog eens aan, snoepte kalm van wat kokossnippers en ging nog even naar het toilet. Pas na drie kwartier kwam de eerste plaat met een warme groove voorbij. Koze koos voor een ‘minimal’ benadering, die langzaam ontaarde in een tropische sfeer. Eerst schakelde hij via acid house het tempo omhoog om na een uur af te slaan richting regenwoud. Met tracks die dreven op tropische percussie en pianosamples (veel congo’s en bongo’s, een fluit in ‘Oh My!’ en Afrikaanse zang in Andhims remix van ‘Ngeke’) maakte hij de heupen langzaam los.

Daarna zoog hij het publiek een tripsfeer in met ruimtelijke diepe tracks van Gunnar Haslam en Lake People. Ze pasten perfect bij de wonderlijke wereld van het festivalterrein Thuishaven, met kleurrijke performance artiesten op stelten, reuzenkwallen die boven het publiek deinden en zijn eigen naam in ballonletters.

Op het moment dat hij zijn eigen plaat ‘It’s Only’ draait, schieten de grote kwallen omhoog, knapt er een gigantische confettiballon en klinkt er gejuich. Koze heeft duidelijk fans en weet de vastgehouden spanning effectief te gebruiken voor een grootse climax. Hits als Technotronics ‘Pump up the jam’ komen ineens voorbij, maar ook een mierzoete vergeten soulplaat als ‘You and Me’ van Penny & The Quarters.

Zijn eigen nummers worden onthaald met gejoel en fluit: van het zoemende ‘Mariposa’ waarin je vlindervleugels hoort trillen tot afsluiter ‘Pick Up’ met het discosample dat ook Midland gebruikte voor zijn grote hit ‘Final Credits’. Koze laat zien dat hij altijd zijn eigen weg bewandelt, ook als die meer rechtlijnig is. Hij bouwt in vier uur op naar een overtuigende climax en bewijst maar weer eens: wie geduld heeft, wordt beloond.

    • Rolinde Hoorntje