Recensie

Mokerslagblassen en drumcomputer-freestyle

Foto Fleur van den Berge

Leon Vynehall werd bekend met verende house tracks, maar zijn nieuwe album is meer een juweel van een hoorspel. Nothing is Still is een sfeervolle familiekroniek in tien delen over de emigratie van zijn grootouders naar New York. De albumhoes is een zwart-wit print van de Manhattan Bridge met bobbelende pijlers, alsof de condens van de tijd de harde lijnen van herinneringen heeft vervaagd.

Vrijdag speelde de multi-instrumentalist zijn nieuwe album live, met toetsenist, bassist en drummer. De combinatie van lyrische strijkers en subtiele elektronica doet denken aan de jazztronica van Floating Points, die ook graag live speelt. Maar al heeft Vynehall de nodige ervaring als drummer in bands, toch is het nog even zoeken op het podium. Zijn ze aan het stemmen, of zijn we al begonnen, vraag je je af bij opener ‘From the Sea / It Looms’. De synthesizer-tonen van het slotakkoord zijn zo zwaar aangezet, dat ze bijna los komen te staan van de rest. Terwijl het album juist zo goed is door de ruimtelijkheid van de tracks. De flarden van stemmen en het serviesgerinkel ‘embedden’ de nummers in een aangenaam zachte flow van stadsgedruis. Live verdwijnt die subtiliteit. De bas staat te hard, het geluid van de toetsen heeft teveel filter.

Toegegeven: het is pas het tweede concert en de combinatie van meerdere instrumenten bespelen (piano, gitaar, drumcomputers) en bandgenoten dirigeren is nu eenmaal lastig. In de tweede helft gaat het beter: bij ‘Drinking it Again’ waan je je dankzij het zachte strijken van de drumkwastjes en de akoestische bas even in een echte jazzclub. Vynehall is duidelijk meer in zijn element als hij het voortouw neemt met zijn drumcomputers. Bij ‘Trouble – Parts I, II en III’ veranderen de mistige close ups van zwart-wit-beelden ineens in stroboscoopgeflikker en goochelt Vynehall met welgemikte mokerslagbassen. Daarna geeft hij breed lachend een ritmische freestyle weg op zijn drumcomputers in ‘English Oak’.

Tot slot kruipt hij zelf achter de piano voor ‘It Breaks’. Je hoort het mijmeren over een betere toekomst met strijkers die komen en gaan, terwijl stipjes dartelen in het zwart als sterren. Het is een mooi intiem moment, maar de meeste bezoekers waren pas net aan boord.

    • Rolinde Hoorntje