Opinie

Schaamlippen

Wat hebben wij veel schrijvers, dacht ik afgelopen maandag toen ik in deze krant een beetje lacherig de enorme rij namen onder de open brief aan de CPNB las. Volgens mij zag een groot deel van de ondertekenaars hun naam überhaupt voor het eerst ergens gedrukt staan. Of ik ben gewoon een hele slechte lezer. Laten we het daarop houden.

Ik merk dat dat getut over dat muffe Boekenweekthema me geen jota interesseert en ik heb gelukkig ook geen vriendinnen en kennissen met wie ik over dit zeer belangrijke Libelle- onderwerp hoef te discussiëren. De vrouwen en moeders in mijn omgeving hebben belangrijker zaken aan hun hoofd. De kinderkooi in Texas bijvoorbeeld. Ongetwijfeld bedacht door mannen. Daar is echt geen vrouw aan te pas gekomen. En zeker geen moeder.

Het valt mij op dat dit schrijnende politieke onderwerp vooral wordt aangesneden door vrouwen. Zij willen er over praten omdat het een zaak is waar we ons collectief voor moeten schamen. Het zou voor Rutte een reden moeten zijn om niet naar de VS af te reizen en die eikel de hand te schudden. Alle vrouwen en moeders gruwen bij de beelden van de wanhopig krijsende kooikinderen. Als ik tegen mijn vrienden over Mexico begin dan kijken ze me verbaasd aan. Wat zeur ik nou? De Mexicanen hebben toch verdiend gewonnen van de Duitsers? En al gauw hebben we het over de arme Messi en de onfortuinlijke Argentijnse doelman Caballero, die tegen de Kroaten een superieur kariusje deed. De blunderkeeper was geheel gehuld in het oranje en wij Nederlanders weten dat dat geen gelukkige voetbalkleur is. Wel een leuk WK trouwens dat België gaat winnen.

Maar het zijn dus vooral de vrouwen die zich het lot van de radeloze kinderen veel meer aantrekken dan wij mannen. En niet alleen de situatie van de kinderen aan de Mexicaanse grens. Ook over de dobberpeuters op de Middellandse Zee en de krijsende kleintjes in een van de vele vluchtelingenkampen. Moeten wij mannen ons daarvoor schamen? Ja! Ik vrees ook dat er tussen de Noord-Afrikaanse mensensmokkelaars geen vrouwen zitten.

Mijn hele leven al praat ik liever met vrouwen dan met mannen. Maar vrouwen kunnen ook knettergek zijn. In dezelfde krant van afgelopen maandag stond een fascinerend stuk over treurige botoxteefjes wier opgespoten lippen na een aantal jaren massaal zijn gaan bobbelen. En niet alleen de lippen. Overal begint de damesalabastine te verharden. Het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam is een speciale ontklonterkliniek gestart en dokter Peter kan daar het werk niet aan. Hij heeft de dames ook ooit volgepropt met die kunststof rotzooi. Ik werd zo vrolijk toen ik het allemaal las. Vooral door de oliedomme mevrouw die last van een bobbellipje had. Ze had haar lippen ooit op Ibiza laten voltanken. Of was het Tenerife? Dat wist ze niet meer. Het was in elk geval goedkoop en het gebeurde op dat eiland bij iemand aan huis. Bezemkastkliniek. Haar schoonzus had bij dezelfde kwakzalver de rimpels rond haar mond laten plamuren. Bij haar zat alles nog goed. Ook las ik over een andere dame die stekeblind was geworden omdat de filler via een bloedvat in haar ogen was gekomen. Ach ja, elke keeper blundert weleens een keer. Wel lekker als je blind geworden bent: dan hoef je de rest van je leven je eigen mislukte rotkop niet langer te zien.

Van de methode van dokter Peter werd ik jolig en misselijk tegelijk. Wat hij doet? Hij verwarmt het bobbelende lichaamsdeel, maakt er daarna kleine gaatjes in en drukt dan de zacht geworden troep als een soort witte wurmpjes naar buiten. Ik sloeg het eten die avond over. Heb wel veel gedronken. Vooral toen ik op internet las dat een mevrouw in een Turkse kliniek twee borstimplantaten in haar reet gepropt had gekregen. Een mooie volle kont! Wie wil dat niet?

Moeders en vrouwen. Er zijn veel soorten. Mijn persoonlijke voorkeur gaat vooral uit naar de vrouwen die zich opwinden over kinderkooien en ander wereldleed. Type Melania Trump dus. Precies. Dat soort.