Opinie

Nieuwkomers bedreigen de natie

President Trump is niet alleen tegen illegale immigranten, maar tegen immigratie in het algemeen, schrijft . Dat debat zal mainstream worden.

The Steerage, een klassieke foto van Alfred Stieglitz uit 1907. Steerage, het ‘tussendek’, was de derde en laagste klasse aan boord van passagiersschepen, waar arme landverhuizers verbleven. Stieglitz, die zelf eersteklas reisde, nam deze foto onderweg van New York naar Bremen aan boord van de Kaiser Wilhelm II. De meeste passagiers op het tussendek hadden een tijdelijk visum voor de Verenigde Staten en moesten het land verlaten toen dat na twee jaar was verlopen. Foto Alfred Stieglitz/Getty

Ook grote landen koesteren hun eigen onzekerheid. Hun omvang belooft macht, maar hun eindeloze grenzen bieden de buitenwereld kansen om binnen te dringen. De geest die hierdoor ontstaat – half driest, half bangig – tekent de politiek van Australië, Rusland en, wel heel pregnant op dit moment, de Verenigde Staten. Die zuidgrens is geografisch toch een beetje pech voor een land dat verder van de wereldproblemen wordt afgeschermd door de breedte van de oceaan (of de Voorzienigheid, zoals dat hier wordt genoemd).

Het is deze diepgewortelde angst die een regering beweegt om illegale immigranten van hun onschuldige kinderen te scheiden. Geen van de vooral politieke motieven die president Trump worden toegeschreven voldoen als verklaring. Als campagnethema voor de tussentijdse verkiezingen van november leidt de immigratie af van het geliefde Republikeinse thema van de sterke economie. Beelden van radeloze kinderen onder lakens van folie wekken de afkeer van de meeste kiezers. Als dit een truc uit Washington was om de zuidelijke Democraten te dwingen Trump zijn muur aan de Mexicaanse grens te geven, dan was het er een waar Republikeinse Congresleden – zoals senator Lindsey Graham uit South Carolina – geen weet van hadden.

Doorgedraaid gejen

Nee, Trump heeft dit gedaan omdat hij het meende. De scheiding van gezinnen is geen list of doorgedraaid gejen van progressieven. Het is een oprechte daad van mensen die vinden dat hun republiek op het spel staat. En zodra we de ernst van hun bedoelingen inzien, wordt duidelijk waar dit heen gaat. We zijn op weg naar een campagne tegen immigratie van een volkomen legale soort.

De meest conservatieve figuren in de regering, zoals Trumps 32-jarige adviseur Stephen Miller, zijn van mening dat de Amerikaanse natie nu al wordt aangetast door de omvang van de immigratie als zodanig, niet alleen door het illegale deel daarvan. Ze weten dat de openheid van het land in de loop van tweehonderd jaar is toe- en afgenomen en willen zorgen dat een daling in deze cyclus voor decennia wordt vastgelegd, zodat toekomstige regeringen er moeilijk aan zullen kunnen tornen.

Ant-immigrantensentiment

Volgens het Amerikaanse bevolkingsregister is het aantal inwoners dat in het buitenland is geboren gestegen van 5 procent in 1970 tot 13 procent in 2010. Dat cijfer is niet uitzonderlijk naar de maatstaven van de rijke wereld (vraag het maar aan de Zwitsers), maar het is wel hoger dan op enig moment sinds de jaren twintig van de vorige eeuw, toen het anti-immigrantensentiment in de VS tot strengere wetten leidde.

Omdat Miller en zijn geestverwanten het midden van de twintigste eeuw beschouwen als de Belle Époque van de Amerikaanse arbeider, waarin loonconcurrentie en cultureel onbehagen hem bespaard bleven, zouden zij de immigratie graag zien terugvallen naar het vredige peil van toen. Maar het is onmogelijk om naar een dergelijke omvang terug te keren door alleen illegale nieuwkomers te weren. De staat zou hoe dan ook minder mensen moeten toelaten, hoe correct ze procedureel ook binnen mogen zijn gekomen.

Miller en zijn geestverwanten beschouwen het midden van de twintigste eeuw als Belle Époque van de Amerikaanse arbeider

De middelen om dat te doen zijn misschien nog geen wet geworden, maar ze zijn wel al onderdeel geworden van het debat daarover. In twee conservatieve wetsontwerpen over immigratie die binnenkort aan het Congres worden voorgelegd, staan opmerkelijke dingen over de muur en de behandeling van de ‘Dreamers’, die als kind door hun ouders illegaal naar de VS zijn meegebracht. Maar de meest veelzeggende bepalingen hebben met legale immigratie te maken.

Zo wordt er gedacht om helemaal geen visa meer te geven aan mensen uit landen waaruit weinig mensen naar de VS reizen. Of een beperking voor Amerikaanse burgers die familieleden uit hun oude land willen laten overkomen. Ook de asieltoets kan worden aangescherpt. Zelfs het mildste van de twee wetsontwerpen zal niet zomaar worden aangenomen, maar de geleidelijke verschuiving van de politieke aandacht – van de muur naar legale migratie – is onmiskenbaar.

Als ouder vind ik…

Het lijkt erop dat de progressieven de discussie over het scheiden van gezinnen niet kunnen verliezen. De staat kan niet verwachten gehoor te vinden voor het kwellen van kinderen. „Als christen vind ik …” is als braafste opening van een hedendaagse Amerikaanse zin inmiddels vervangen door „Als ouder…”. Zelfs leden van de regering slaagden er niet in het beleid coherent te verdedigen. Maar de komende discussie zal voor de progressieven veel moeilijker worden.

Lees ook: Onze omgang met migranten definieert wie we zijn

Die zal gaan over de vraag hoe open de VS in het algemeen zouden moeten zijn. En ze komt na bijna een halve eeuw van lofwaardige maar wel uitputtende openheid. De immigranten in kwestie zullen volwassen worden. Dan zijn er geen beelden meer van wrede grensgebieden, maar rest alleen het kille geritsel van de bureaucratie terwijl de officiële wegen naar de VS dichtslibben. En Miller kan misschien eenvoudig als buitenbeentje worden weggezet, maar zijn instincten over legale immigratie zijn onder doorgewinterde conservatieven niet zeldzaam.

Ze zullen zeggen – ‘niet boos, wel verdrietig’ – dat er een natuurlijke bovengrens is aan het aantal mensen dat in het buitenland is geboren. En dat in het verleden al is gebleken dat de saamhorigheid van de natie in gevaar komt als dat aantal daarboven komt.

Dat is een argument waarop de Democraten een antwoord moeten voorbereiden. De Amerikaanse angst zetelt nu aan de zuidgrens, maar het migratiedebat houdt daar niet op.

Vertaling: Rien Verhoef