Opinie

    • Georgina Verbaan

Verandering

Klimaatverandering, de verandering van atmosfeer, het is overal. Tussen mensen, polen, binnen bedachte landsgrenzen, de dampkring. Het staat ook nog eens allemaal met elkaar in verbinding. Het lijkt soms te groot om over na te denken, het is waden door een ontvlambare zee van troep die we zelf hebben neergesmeten, voor later. Er zijn oplossingen, maar daar is dan weer verbinding voor nodig. Niet het soort dat door noodlot ontstaat, maar het soort dat noodlot voorkomt. Tussen mensen onderling.

Zijn ze niet goed in, die mensen. De mens is een gemankeerde soort. ‘Na mij de zondvloed’. Ik zou er niet van opkijken als ik deze tekst op een T-shirt voorbij zou zien sjokken, bovenop zo’n apocalyptische broek met gaten. Ik weet dat teksten op T-shirts doorgaans niet sjokken, maar zoals ik al zei: het zou me niet verbazen. Waar zijn we? Op aarde. Oké. Daar is bijna iedereen het over eens. Consensus. Lijkt mij winst. Gaat dat goed? Ik zou zeggen van niet. Ook daarover zijn veel mensen het eens. Om verschillende redenen, helaas. De nazi’s zwaaien weer in daglicht met hun vlaggen. Dat zwaaien hebben ze een heel interbellum in het geniep bijgehouden, lijkt het wel. Want stram doet het niet aan.

Fascisme is ook weer springlevend, u kunt in de zomervakantie nog een van de laatste foto’s van een verzuipend Venetië nemen, of een volkstelling van Roma bijwonen. Met een beetje mazzel zelfs het platwalsen van een kamp. De nieuwe nationalisten, de racisten. Die laatsten zijn nooit weggeweest, maar spreken zich onverholen uit in dit klimaat van extremen. Het dondert toch al. Wereldwijd. En dan vergeet ik bijna de mensen die gewoonweg zin lijken te hebben in een burgeroorlog.

U kunt in de zomervakantie een volkstelling van Roma bijwonen

Nee, ik bedoel even niet de nepvleesdiscussie. Kinderen worden gescheiden van hun ouders, op grote schaal. De hechtingsproblematiek die dat gaat opleveren lijkt door velen voor lief te worden genomen, alsof het allemaal niet uitmaakt, omdat we allemaal al onthecht zijn, misschien. Empathie lijkt dood. En wanneer je je daar openlijk over verbaast, je naar een op hol geslagen moreel kompas wijst, wordt er niet door iedereen naar gekeken. Het wordt vergoelijkt, je wordt gewezen op andere dingen. ‘Waarom wijs/wees je daar niet naar? O, en word lekker eens verkracht door een bende moslims of acht grote negers, hypocriete kut.’

Dat laatste roept misschien weerzin op om te verbinden, maar er zit niets anders op. Immigranten worden vergeleken met een ziekteverspreidende plaag – nostalgie is niet altijd romantisch – en impliceert een vernietigende oplossing. Het doden van dieren is al geïndustrialiseerd. Zelfs de wetenschap dat varkens levend in kokend water worden gehangen is voor sommigen nog niet genoeg om hun trek te stillen.

Dierenrechten? Vergeet het maar, zou je bijna zeggen, nu de schouders worden opgehaald over mensenrechten. Statistisch gezien gaat het beter dan ooit, wordt ons steeds voorgehouden. Maar dat wordt van geen enkele kant geloofd. Alleen de VVD heeft er nog zin in. Biertje erbij. Op hun dikke horloges zien ze het einde der tijden naderen. ‘Lachen toch? Pak een stoel en kom kijken. We hebben een cabaretier! Gaaf.’

    • Georgina Verbaan