‘Spijt voorkomt verkeerde beslissing bij muizen’. Echt waar?

Iedere week bespreekt de redactie wetenschap hier een opvallend persbericht. Deze week: ook muizen hebben soms spijt, en willen dat graag vermijden. Leren ze daardoor echt om beter vooruit te denken?

Muis met spijt. De foto stond in het persbericht. Foto Pixabay

Een muis die spijt heeft van een verkeerde keus zal beter gaan plannen, staat in een persbericht van PLOS Biology. Drie Amerikaanse neurowetenschappers van de universiteit van Minnesota lieten muizen een parcours afleggen langs ‘restaurants’ waar ze moesten wachten tot ze wat te eten kregen. Het voedselaanbod en de wachttijd verschilden per restaurant. Bij elk restaurant moest de muis kiezen of hij bleef wachten of doorging. „Het is alsof je een Chinees restaurant binnenloopt en de wachtrij ziet en dan moet beslissen of je beter naar de Italiaanse pizzeria verderop kunt gaan”, zegt onderzoeker David Redish in het persbericht. Maar daar kun je spijt van krijgen.

De muizen hadden zo hun voedselvoorkeuren en bleven op sommige plekken langer wachten dan op andere.

Slechte deals

In het begin veranderden de muizen zelden van gedachten. Maar naarmate de wachttijden langer werden, veranderden de muizen vaker van keus. Na zo’n wissel vertoonden ze typisch ‘spijtgedrag’, aldus de onderzoekers: bij een volgend restaurant accepteerden ze alsnog een slechte deal, en aten het daarbij verkregen voedsel razendsnel op – gedrag dat je met wat goede wil als ‘emotie-eten’ kan interpreteren.

Later veranderden de muizen wéér van strategie: ze vermeden slechte deals. Dat levert geen extra voedsel op, en dus doen ze het om spijt te voorkomen, concludeert het persbericht, wat kort door de bocht.

De wetenschappers doen in hun artikel geen moeite om met andere verklaringen te komen en strooien kwistig met analogieën: het muizengedrag zou sprekend lijken op menselijk spijtgedrag. Ze beweren nogal stellig dat dit onderzoek kan helpen om te begrijpen hoe spijt en ander complex gedrag werkt bij mensen met psychische aandoeningen.

    • Gemma Venhuizen