Recensie

Doug Stanhope vooral platvloers

Stand-up

Eindelijk een buitenlandse comedyster die liever in een kleine club staat dan in de Ziggo Dome. Helaas viel de humor nogal tegen.

‘Obviously, this is not a cash cow”, zegt Doug Stanhope over zijn optreden voor 75 man in het Amsterdamse Toomler. De legendarische Stanhope, bekend om zijn gitzwarte, grensoverschrijdende humor, zou best voor een groter publiek kunnen spelen, maar vindt nu eenmaal dat comedy thuishoort in de comedyclubs. Een verademing na al die internationale sterren die het liefst in Ziggo Dome of AFAS Live spelen.

Stanhope begint zijn optreden met een verslag van zijn wereldtournee. Op een te lang uitgesponnen verhaal over de koning van Thailand na is dat nog best vermakelijk. Vooral leuk is als hij vertelt over zijn perverse voorkeur voor treurige motels, die hij boekt op basis van 1-sterrenrecensies. „This is no place for children”, is voor Stanhope genoeg reden om onmiddellijk te boeken.

Maar in zijn ruim twee uur durende show ontpopt hij zich al snel tot de zoveelste witte comedian die gefrustreerd is nu zijn witte privileges steeds vaker bekritiseerd worden. Zo’n comedian die voortdurend ‘fuck’ roept om te laten zien hoe stoer en mannelijk hij is, en die meent veel ‘rape jokes’ te moeten maken om zijn vrijheid van meningsuiting te verdedigen.

Dramatisch dieptepunt is zijn verhaal over groepsverkrachting in India. Indiase mannen zijn te verwijfd om in hun eentje een vrouw te verkrachten, zo luidt Stanhopes provocatieve stellingname. Hoewel hij zich bewust is van zijn racisme en dit probeert te ontzenuwen met een grappige omkering („Is it wrong to use racism to try and stop gang rape?”), blijft het machismo nogal eendimensionaal en platvloers.

Het is te prijzen dat Stanhope probeert om morele grenzen op te zoeken, maar het lukt hem niet om daarin een origineel of interessant perspectief te vinden. Waarom moeten we horen dat hij nogal wat ‘street cred’ heeft verloren nu hij niet beschuldigd is in de #MeToo-discussie? Aan het denken zet hij ons er niet mee, en echt grappig is het ook niet.

    • Dick Zijp