Opinie

    • Ellen Deckwitz

Botox

‘Ja Ellie, we kunnen morgen niet langskomen want je vader heeft botox gehad”, zei mijn moeder. Ik verdronk van schrik bijna in mijn jacuzzi: hoezo niet langskomen? Had ik mijn hele huis voor niets laten schoonmaken? Pas toen drong tot me door dat mijn vader (81) aan de botox is. Dat had ik nooit verwacht. Niet dat hij niet ijdel is, maar meer omdat ik niet weet of er wel zo veel botox bestaat. Mijn vaders huid is dankzij een leven vol whisky, sigaretten en zon gelooider dan wanneer hij iedere nacht in een zoutvat zou slapen.

„Waarom heeft pa botox gehad? En waarom kan hij dan opeens niet meer langskomen?”

„Nou ja, hij werd gek van die tremor onder zijn oog en de dokter dacht dat een spierverslapper kon helpen. Maar je vader is dus blijbaar allergisch voor botox. Binnen een half uur had hij een enorme bloeduitstorting en zwol de boel op. Hij lijkt wel een clochard en ziet bovendien geen diepte meer. Hij knalt tegen alles aan, het is echt gênant.”

Ik hing op, sip omdat mijn ouders niet meer op bezoek zouden komen en dat mijn vader gênant was, maar ook vanwege het idee dat ik misschien dan ook wel allergisch voor botox ben. Niet dat ik ooit een ingreep heb overwogen, maar het was altijd wel een geruststellende gedachte dat ik, tegen de tijd dat ik even verkreukeld als mijn vader zou worden, altijd nog een uitweg had. Ik belde mijn zus, die het moeilijk heeft met ouder worden (nogal wiedes als je er eens uitzag als Angelina Jolie) maar niets durft te laten doen. Tot mijn verbazing barstte ze in lachen uit.

‘OMG”, zei ze, „zo’n overgevoeligheid is fantastisch! Het maakt de keuze al voor je, of je wel of niet moet gaan spuiten. Misschien dat je je dan makkelijker neerlegt bij ouderdom. Je hebt immers een excuus (naast celdegeneratie hahaha!) waarom je eruitziet zoals je eruitziet!”

Verrek, zo had ik er nog niet naar gekeken.

„Je moet er dus gewoon mee leren leven”, zei ze, „net zoals met reuma of hartfalen ofzo.”

„Wat je nu eigenlijk zegt is dat je ouderdom als een ongeneeslijke ziekte moet beschouwen.”

„Ja”, zei ze, en was even stil voor ze vervolgde met: „Nee. Ouderdom is geen ongeneeslijke ziekte: het is juist een teken dat je maar niet kapot te krijgen bent. Tot je op een gegeven moment instort natuurlijk. Maar tegen die tijd heb je dan al kapitalen op botox bespaard.”

Ellen Deckwitz schrijft op deze plek een wisselcolumn met Marcel van Roosmalen.

    • Ellen Deckwitz