Albumoverzicht: breakbeats, mumble rap, en een funkalbum dat iedereen moet hebben

  • ●●●●

    Skee Mask: Compro

    Skee MaskElektronisch: Breakbeats zijn niet bedoeld om bij te komen. De voetjesbrekende ritmes uit jungle waren snel en hard. Maar Bryan ‘Skee Mask’ Müller gebruikt de zijne mild en lichtvoetig. ‘Skee Mask’ maakt breakbeats light; hij wikkelt ze in een dekbed van donzige lange synthesizertonen.Zo deed hij het al op zijn eerste album en nu weer. Alleen is Compro nog beter gelukt, met fijnzinniger en gedetailleerdere soundscapes en een betere opbouw. Compro is een lange golf die begint met het gefluister van noten (‘Cerroverb’) en breakbeats die worden opgeschroefd in ritme en intensiteit. ‘50 Euro to Break Boost’ is een deep house benadering van break techno, met lange mijmerende akkoorden.‘Vli’ is een prachtig verstild intermezzo dat past bij het coverbeeld van een verlaten miniatuur-mens in een ijzig blauw vlak. De dikke geluidsmist van ‘Flyby Vfr’, met het suizen van voorbijgaande vliegtuigen, klinkt als vroeg werk van Autechre en MukFM.Compro geeft ruimte voor introspectie maar prikkelt tegelijk. Rolinde Hoorntje

  • ●●●●●

    Jacin Trill: Happyland 2.0

    Jacin TrillHiphop: Rapper Jacin Trill, 19, is een Nederlandse representant van wat in Amerika ‘mumble rap’ genoemd wordt – waarin teksten nauwelijks te verstaan zijn. Trill rapt soms duidelijk (‘Ik loop mank in de Bijenkorf’), maar vaak versmelten zijn woorden met de begeleiding.Dat is geen nadeel, want de charme van Happyland 2.0 is deels te danken aan de beats van producer 808milli. Hij heeft een herkenbare stijl, waarbij gekuch als drum kan dienen en kirrende stemmen de koortjes vormen. De doorsnee synthesizer en schelle drumcomputer worden verluchtigd door cartoonstemmen die plagerig kreunen of commentaar leveren.Trill maakte onlangs ook een album met collega Bokoesam, Zo Vader, Zo Zoon, en lijkt nu klaar om een van de grote namen van de nieuwe generatie rappers te worden.Nummers als ‘Keshinkeshout’ (een samengetrokken ‘cash in cash out’) of ‘Purplekolour’ zijn niet te verstaan maar ze bieden een verleidelijk en hypnotiserend staaltje stemkunst. Hester Carvalho

  • ●●●●

    Alma Quartet: Dutilleux & Glass

    Alma QuartetKlassiek: Krap anderhalf jaar geleden zette het Amsterdamse Alma Quartet alle strijkkwartetten van Erwin Schulhoff op cd. En hoe. Voor hun tweede release, deze keer op vinyl, paren de vier leden van het Concertgebouworkest en Nederlands Philharmonisch Orkest muziek van Henri Dutilleux aan werk van Philip Glass.Een groter contrast tussen componisten is nauwelijks denkbaar, maar het Alma Quartet bewijst in beide klankwerelden uitstekend uit de voeten te kunnen. Dutilleux’s Ainsi la nuit is een geheimzinnig stuk, vol zachte flageoletzuchtjes, pizzicatoprikjes en tremolokrabbels.In de handen van de Alma’s klinkt het nachtstuk als bij volle maan: elk detail is kraakhelder en in de vele fluisternuances schuilt een onvermoede diepte.De muziek van Philip Glass staat te boek als mechanisch en monochroom. Niettemin laat het Alma Quartet zijn tweede strijkkwartet Company organisch ademen in een scala aan kleuren en subtiel opengewerkte middenstemmen. Rolinde Hoorntje

  • ●●●●

    Ben Howard: Noonday Dream

    Ben HowardPop: De Britse zanger/gitarist Ben Howard laat zichzelf op zijn derde album bijna oplossen in de achtergrond. De muziek op zijn Noonday Dream klinkt organisch en vervloeiend. Howard zingt prevelend, waarbij zijn stem wordt gedragen door een sonoor bed van snaarklanken en langzaam aanzwellende hoorn. Lange streken sieren nummers als ‘The Defeat’, terwijl kabbelende klanken de aandacht vasthouden. Alles lijkt hier samen te spannen om geheimzinnig te klinken. De echoënde zang in het refrein van ‘Someone In The Doorway’ ligt er dik bovenop, waardoor het resultaat te nadrukkelijk dramatisch wordt. Howards kracht zit juist in het sluipende drama. Hester Carvalho

  • ●●●●●

    Diverse artiesten: African Scream Contest Vol 2

    Diverse artiestenFunk: Alleen al de openingstrack lost de hoge verwachtingen van het tweede deel van African Scream Contest in. ‘A Min We Vo Nou We’ van Les Sympathics de Porto Novo begint met een scheurende gitaarsolo, waarna de voodoo-gedreven afrobeat begint. Dat is meteen de ruggengraat van deze compilatie van kwaliteitslabel Analog Africa die tien jaar na hun eerste verkenning van West-Afrikaanse funk uit Benin verschijnt.Hoewel namen als Poly-Rythmo, Stanislas Tohon en Gnonnas Pedro enkele afrofunk-nerds inmiddels bekend voorkomen, zijn alle veertien nummers weer even verrassend als op de voorloper.
    Labelbaas Samy Ben Redjeb bewijst zijn klasse als verhalenverteller door de documentatie die leest als een detective inclusief verdwenen platen en muzikanten.De vormgeving is al even rijk en onnavolgbaar als de muziek. Iedereen met ook maar een beetje funk in zijn donder moet dit album hebben. Leendert van der Valk