Amrabat smijt cap af en geeft alles, maar Marokko ligt eruit

Marokko-Portugal

Na een 1-0 nederlaag tegen Portugal is Marokko uitgeschakeld. Aanvaller Nordin Amrabat deed gewoon mee, ondanks een hersenschudding in de vorige wedstrijd.

Cristiano Ronaldo laat de Marokkaanse verdediging verslagen achter nadat hij Portugal op 1-0 heeft gezet. Peter Powell/EPA

Och, arm Marokko. Vinden vooral de Marokkanen zelf. Plaatst het land zich na twintig jaar met een beloftevol nationaal voetbalelftal weer voor het WK, zijn de hoge verwachtingen na twee wedstrijden omgeslagen in bittere teleurstelling. Op de smartelijke nederlaag tegen Iran volgt woensdag een pijnlijk verlies (1-0) tegen Europees kampioen Portugal. Marokko is uitgeschakeld, daar kan zelfs een goed resultaat in de laatste groepswedstrijd tegen Spanje geen verandering in brengen.

In Rusland ervaren de Marokkanen de onbarmhartigheid van het WK. Een groep prachtige voetballers, een goede voorbereiding en een aanloop zonder nederlagen is geen garantie voor een goed resultaat. Op het WK gelden keiharde wetten; die van het internationale voetbal, waar voor elk grassprietje terreinwinst moet worden gestreden en alle tegenstanders uit zijn op bloed. Mededogen is op de WK-velden een archaïsch begrip.

Nordin Amrabat, de dartele rechterspits van Marokko, weet dat natuurlijk wel, maar de praktijk blijkt een stuk weerbarstiger. De in Huizen opgegroeide speler kan twee uur na afloop weer lachen, al is het als de spreekwoordelijke boer met kiespijn. Zijn hart huilt om zijns inziens twee onnodige nederlagen. Zó beroerd voelt het dus om beter te spelen dan Portugal, mét superster Cristiano Ronaldo, maar toch te verliezen. Amrabat kan er met zijn pet niet bij.

Veredelde waterpoloër

Die pet mag in zijn geval letterlijk worden genomen, want Amrabat begint de wedstrijd als een veredelde waterpoloër met een zwarte cap, die zijn hoofd moet beschermen tegen forse tikken. Zou link zijn geweest vanwege zijn tegen Iran opgelopen hersenschudding. Na een kwartier werpt Amrabat de cap geërgerd naar de dugout en vervolgt hij de wedstrijd zichtbaar met zijn vertrouwde kale hoofd. „Waarom? Vanwege de warmte. Ik zweette, niet meer normaal man.”

Verrassend dat Amrabat speelt, omdat de medische commissie van de wereldvoetbalbond FIFA vraagtekens stelt bij de behandeling van zijn hersenschudding. Het protocol zou niet zijn gevolgd. Het slachtoffer zelf spreekt dat tegen. Amrabat zegt dat de ploegarts volgens de voorschriften heeft gehandeld en „Karim Al Ahmadi zijn vieze vingers in mijn mond heeft gestoken om te voorkomen, dat ik de tong zou inslikken.”

Voorbeeld van foutief handelen

De internationale spelersvakbond FIFPro denkt daar anders over. Persbureau ANP meldt dat die organisatie woedend is over het opstellen van Amrabat. Een woordvoerder noemt het een flagrant voorbeeld van foutief handelen, waardoor de speler in een riskante positie is terechtgekomen. Als afschrikkend voorbeeld wijst FIFPro op de verkeerde behandelingen van hoofdletsel bij het WK in Brazilië, vier jaar terug. Met de geldende richtlijnen had, volgens de vakbond, Amrabat niet mogen spelen.

Ja, hij neemt een risico door te spelen, weet de frivole buitenspeler. Een gecalculeerd risico, dat wel, poogt hij uit te leggen. Na de openingswedstrijd, waarvan hij zich na de tik tegen zijn hoofd niets kan herinneren – televisiebeelden frissen zijn geheugen op – leert een scan in het ziekenhuis, dat zijn hersenen niet zijn aangetast. Hoewel de ploegarts bij een dergelijke diagnose zeven dagen rust zou voorschrijven, laat hij de keus om te spelen aan de voetballer zelf.

Amrabat is nog wel zo kien wat over eventuele consequenties te googelen, maar hij besluit uiteindelijk het risico te nemen. Weliswaar met een beschermkap, die hij bij een bedrijfje uit Leusden op de kop tikt, en gratis krijgt, maar na vijftien minuten geen dienst meer doet. Weg met dat ding. Is niet mee te voetballen, ervaart hij.

Zijn spel lijdt er niet onder. Wat heet, Amrabat pingelt, passeert steeds opnieuw tegenstander Raphael Guerreiro, geeft voorzetten en ontpopt zich tot een van de betere spelers, zo niet de beste, op het veld. Beter dan Cristiano Ronaldo, die desondanks tot Man of the Match wordt uitgeroepen. Maar ja, Amrabat mist de brille en het aura van de Portugees. En: Ronaldo beslist de wedstrijd in Portugees voordeel met een gave kopbal in de vierde minuut. Ook een significant verschil.

Dat vroege doelpunt verlamt de wedstrijd in die zin, dat Portugal nauwelijks moeite doet de amusementswaarde te verhogen. Voorsprong verdedigen en de tweede ronde van het WK zeker stellen, dat is het uitgangspunt. Die houding geeft Marokko de gelegenheid de wedstrijd te domineren. Het voortreffelijke positiespel en het arbeidsethos ten spijt, slagen de Marokkanen er niet in een bres te slaan in de Portugese muur, waarbij het gebrek aan gif bij de spitsen Marokko danig parten speelt.

Attitude verhoogt frustratie

De Portugese attitude verhoogt de frustratie bij de Marokkanen over de vervroegde uitschakeling. Ze hadden zich zoveel van het toernooi voorgesteld en dan zo’n roemloze aftocht, dat is zuur. Of zoals Amrabat het verwoordt: „Allemaal leuk en aardig ons goede spel, maar het gaat om de knikkers. Ik win liever met slecht voetbal, dan zo uitgeschakeld te worden.”

Evaluerend zal ook Amrabat vaststellen, dat de Marokkaanse verwachtingen te hoog waren gesteld. Inherent aan de optimistische volksaard als het om sport gaat, wordt een positieve reorganisatie van het nationale voetbalelftal onmiddellijk vertaald in resultaat. Dan kunnen overwinningen niet uitblijven, is het algemene gevoel. Maar een verbeterde opleiding, een professionele structuur rond de nationale ploeg, die het ook voor Marokkanen in het buitenland interessant maakt voor hun moederland te kiezen, garandeert geen succes, blijkt in Rusland genadeloos.

    • Henk Stouwdam