Opinie

    • Marcel van Roosmalen

Alleen eenzaam zijn

De uitgeefster van mijn bundel met reportages had een buiten in ons dorp gekocht. Als ik naar de Vomar ging, trof ik haar daar regelmatig bij de kassa met wat aanmaakblokjes en een avondwijntje, ik dacht weleens dat ze me stond op te wachten.

Alles kwam samen toen een bevriende boekhandel uit Arnhem me uitnodigde om nog maar eens te komen signeren. Ik zag mezelf al wel weer zitten achter een enorme stapel, ze hadden speciaal augurken ingeslagen want die stonden ook op de kaft.

Typisch Arnhems was dat een van de klanten me per mail ongevraagd waarschuwde voor de groots geafficheerde festiviteit.

„De ervaring leert: er komt vrijwel geen hond op af.”

Als bewijs stuurde hij foto’s mee van een signeersessie van Herman Koch. Hij had de bestsellerauteur om het kwartier vanachter een pilaar gefotografeerd en wees me erop dat de stapel boeken niet was geslonken.

Ik kende Herman, hij leek het grote niets om hem heen onverschrokken te trotseren. Als geboren Arnhemmer, en dan ook nog eentje die de oorlog heeft meegemaakt, wist hij heus wel wat voor vlees hij in de kuip had. Arnhemmers vinden het leuk om naar schrijvers achter een tafeltje te kijken, of om ze voorbij te lopen. In het voorbijgaan zeggen ze dan dingen als: ‘Ik heb al een boek.’

Het enige verschil was dat er bij mij dan ook nog een pot augurken op tafel zou staan. Ik probeerde de uitgeefster van mijn bundel uit te leggen dat het bij de boekhandel in Arnhem niet veel drukker zou worden dan bij de kassa van de Vomar in Wormer. Van mij hoefde ze niet te komen om met mij ten onder te gaan.

Op de bewuste zaterdag hadden ze in de boekhandel overal potten met augurken neergezet. De lieve vrouw die er de baas is, kwam handenwrijvend op me af: het was tegen alle verwachtingen in best druk.

De winkel stond inderdaad vol met mensen: ze werkten bijna allemaal bij de uitgeverij. Ik voelde mee met de correctrice, de pr-medewerkster en alle redacteuren die op hun vrije zaterdag richting Arnhem waren geduwd, hoewel ze bleven volhouden dat ze de reis uit vrije wil hadden gemaakt.

Ik ging anderhalf uur achter een pot augurken en een stapel boeken zitten. Als ik naar ze keek, staken ze hun duim op. Er waren momenten dat ik jaloers was op Herman Koch. Die was tenminste in z’n eentje alleen geweest.

Toen het voorbij was, kreeg ik van dezelfde Arnhemmer die ook Herman Koch had gefotografeerd een aantal foto’s toegestuurd. Hij constateerde dat het drukker was geweest dan bij Herman Koch, en ook dan bij Alexander Pechtold, die hij ook in pijnlijke eenzaamheid met zijn boek had gefotografeerd.

Als het zo moest was de lol er voor hem snel af.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.
    • Marcel van Roosmalen