Opinie

Column

Onthulling: Holleeder vindt bedrog heerlijk

Nu onze beruchte stadgenoot weer overal opdoemt, via de media dan, kan ik niet achterblijven. De biograaf in mij eist dat ik het opdiepen van oud materiaal niet alleen aan Peter R. de Vries cum suis overlaat. Ik nam een duik in mijn archief en ik kan u zeggen, wat ik vond is explosief. Geen twijfel mogelijk dat mijn oude, nog ongebruikte aantekeningen aan het dossier-Willem Frederik Holleeder zullen worden toegevoegd. Behalve explosief is het ook grappig en derhalve zeer geschikt voor, ik noem maar wat, 6 Inside. Dat waanzinnige praatprogramma van Albert Verlinde kent u nog niet, maar vanaf het moment dat ik daar met mijn aantekenboekje zit beslist wel.

Ik zal hier vast wat prijsgeven, bij wijze van teaser. Het gaat om wielrennen. Ja, wist ik al, zegt u nu, en dat klopt, in mijn boek over Holleeders jonge jaren staat beschreven hoe Wimpie door zijn fanatieke, zeg maar knettergekke vader op een fietszadel werd geholpen. Holleeder senior zelf was na tientallen Amsterdamse wielerkoersen gefrustreerd afgehaakt, waarna drank en maniakale heerszucht de overhand kregen. De gevolgen zijn bekend.

Zo. De rest bewaar ik voor Albert Verlinde. Dit voorproefje geeft alvast een dieper inzicht in het wezen van Holleeder

Desondanks vertelde Holleeder mij, en ik citeer mijn aantekenboekje: „Ik ben dus gek van wielrennen.” Een scoop, wat u zegt. Nederlands meest besproken crimineel deed zijn belangwekkende onthulling op 7 maart 2013 om half twaalf in de ochtend. Locatie: een voormalige hang-out van Ajaxsupporters in Amsterdam-Oost, waarvan de eigenaar niet wil dat ik de naam noem. Wat Holleeder zo leuk vindt aan wielrennen? „Die smerige spelletjes. Die samenzweringen, dat bedrog, heerlijk.” Hij boog voorover, zijn keurig gestreken ruitjesoverhemd kwam vervaarlijk dichtbij. Stralend: „Crimineel! Ja toch?” En weer somde hij op: „Dealtjes sluiten, afspraakjes maken, in het geheim anderen te slim af zijn. Dan samen de buit verdelen.”

Hij zakte terug in zijn stoel: „Zo is het leven.”

Ik was sprakeloos. Tijdens de informele ontmoetingen die wij soms hadden een veelvoorkomend verschijnsel. „Voetbal is maar een dom spelletje”, ging hij verder. „Als je iemand een schop geeft krijg je een rode kaart. Daar is niks aan. Nee, wielrennen is pas echte sport. In de bajes was de Tour de France een heerlijke vulling van mijn middagen. Dat slaapverwekkende geluid van de televisiehelikopter, zalig.” Hij noemde wielrenners die zich volstopten met doping en daarom geweldig waren. Alleen al om die reden was grootgebruiker Lance Armstrong „mijn held”. Die was „gewoon de beste van allemaal, de anderen gebruikten net zo goed”. Dus: „Ze hadden die prijzen niet van Armstrong hoeven afpakken. Hij verdiende ze.”

Zo. De rest bewaar ik voor Albert Verlinde. Dit voorproefje geeft alvast een dieper inzicht in het wezen van Holleeder, die volgende maand bij de start van het wielerseizoen handenwringend de tv zal aanzetten. Heeft hij daar in Vught wat te doen nu de laatste zitting in Osdorp voorbij is. Hij hoopt dat er „nieuwe vormen van bedrog” worden uitgevonden in de voorjaarsklassiekers, want, weet hij, en u nu ook: „Zo is de samenleving nu eenmaal.”

Auke Kok is schrijver en journalist.