Recensie

Rolmodel voor Madonna

Muziekdocu ‘Betty: They Say I’m Different’ ontrukt een funk-ster, die onder meer Prince inspireerde, aan de vergetelheid: Betty Davis.

Betty Davis

Achteraf kun je alleen maar concluderen dat ze haar tijd ver vooruit was. En dat de wereld nu pas klaar voor haar is, zoals een van de geïnterviewde musici stelt in documentaire Betty: They Say I’m Different. Betty Davis (1945) was een van de krachtigste stemmen in de funk van eind jaren zestig – toen ze jazztrompettist Miles Davis ontmoette en zijn echtgenote en muze werd – tot eind jaren zeventig. Toen verdween ze na drie geflopte platen geruisloos uit de muziekwereld. Ze was activist, feminist, zelfbewust. Ze schreef, produceerde en zong haar eigen nummers, als een van de eerste vrouwelijke (zwarte) artiesten.

De documentaire Betty: They Say I’m Different is te vergelijken met het immens populaire Searching for Sugar Man (2012) over de in vergetelheid geraakt singer-songwriter Sixto Rodriguez. Davis is in de film via een audiodagboek en discrete beelden waar ze nooit helemaal op te zien is, de verteller van haar eigen verhaal. Tegenover de successtory van een vrouw die in de woorden van ex Miles Davis met haar seksueel geladen optredens en expliciete teksten een voorbeeld was voor zowel Madonna als Prince, staat een droevig relaas over de meedogenloosheid van de muziekindustrie en een vrouw die haar hele leven al een diepe onrust in haar borst voelde fladderen.

    • Dana Linssen