Aanspoelende boodschappen

Vanuit Princeton, New Jersey, schrijft over wat haar opvalt. Vandaag: over het genot om zelf in een perzik te knijpen en helderziende webwinkels

Het is maanden geleden dat ik een winkel van binnen heb gezien. Etenswaren, kleren, boeken – ik koop het tegenwoordig allemaal online. Ik hield er al nooit van, dat winkel in winkel uit lopen, maar gezellig boodschappen doen is in Amerika bijna onmogelijk met zijn zielloze en zieltogende malls met gekmakende achtergrondmuziek. De megasupermarkten met eindeloze rijen wasmiddelen en ontbijtgranen. Je hebt een sterke maag nodig om de allesdoordringende lucht van kaneelrollen te verdragen.

Ik vermoed dat dit zo georkestreerd is om ons weg te jagen. Omdat het niet de bedoeling is een winkel te bezoeken. De laatste keer dat ik een elektrische tandenborstel ging kopen, waar uitgebreid reclame voor was gemaakt, was die niet in voorraad. Toen ik daarover klaagde, kreeg ik zo’n blik van: ja, sukkel, wat kom je hier ook doen. De man wees resoluut naar een bordje met hun webadres. Daar kreeg ik een betere deal en hadden ze alles in voorraad. Het is duidelijk: de toekomst is aan de virtuele boodschap.

Ik ben inmiddels bekeerd en heb er een groot plezier in om via het internet precies te vinden wat ik zoek. In macroverpakking, tweedehands, in retro-oranje of met pofmouw. Als ik thuiskom is het altijd een verrassing welk pakketje nu weer voor de deur ligt. En niet alleen voor mijn deur. Het is overal een af- en aanrijden van bestelbusjes. Dit is de toepassing van de relativiteitstheorie op het winkelen. Waarom moet jij naar de winkel gaan, als de winkel ook naar jou toe kan komen? Boodschappen worden als flessenpost: ze spoelen vanzelf aan op uw deurmat.

Ook een ontdekking: webwinkels in China. Daar denkt men nog in centen! Onvoorstelbaar, maar ergens diep in het Chinese binnenland wordt het polsbandje van mijn stappenteller gemaakt, voor een bedrag onder de dollar. Ongetwijfeld namaak, maar toch, je kunt eindelijk weer op de kleintjes letten.

Het is één ding om met één klik je spullen te bestellen, maar het wordt pas echt bizar als ergens iemand de natuurlijke orde aan z’n laars lapt en daags tevoren weet dat ik iets wil kopen. Zo verschijnt mijn groene thee voordat ik me realiseer dat deze bijna op is. Ook mijn voorraad amandelen, vitaminepillen en sojasaus wordt als door magie op tijd aangevuld.

In Silicon Valley gaan ze nog een stapje verder. Restaurants bereiden daar maaltijden en sturen die op pad voordat ze besteld worden. Dankzij subtiele statistische methoden weten ze zeker dat om kwart over zeven iemand in jouw straat – en wie weet ben jij het zelf wel – een chateaubriand met champignonsaus zal bestellen. Op het moment dat de nietsvermoedende klant deze spontane gedachte krijgt, rijdt de lekkernij de straat al in.

Maar wat blijft er dan over van het genot om zachtjes in een perzik te knijpen om de zoetste te vinden? Voor dit snel verdwijnende nostalgische gevoel zijn er de boerenmarkten waar op zaterdagmiddag, als in een openluchtmuseum, de oude ambachten herleven. Daar kun je niet alleen het mandenvlechten en tomatenkweken bewonderen, maar ook het oeroude gezelschapsspel ‘boodschappen doen’. Onvoorstelbaar, dat mensen dat vroeger zelf deden!

Reacties naar pdejong@ias.edu
    • Pia de Jong