Opinie

    • Emilie van Outeren

Juichen voor de underdog

De hele kroeg haalt opgelucht adem als Mexico weer een Duitse aanval doorstaat. Hollandse verontwaardiging overheerst wanneer de videoscheidsrechter Frankrijk een strafschop toewijst. Mijn neefje van zestien maanden gooit allebei zijn handjes in de lucht als ik klap en joel om de gelijkmaker van IJsland tegen Argentinië. Juichen is aanstekelijk. Net als voor de underdog zijn.

Natuurlijk onthouden we een WK om de sterren: doelpunten van Cristiano Ronaldo, in schoonheid stervende acties van Lionel Messi, de nog onbekende held van dit toernooi. Braziliaanse samba en Spaans tiki-taka willen we zien. Maar als klein landje dat altijd naast de prijs of zelfs de pot pist, hebben we bijzondere sympathie voor nog kleinere voetbaldwergen.

Dus zijn we wel voor de zuiderburen, maar (bijna) nooit voor de oosterburen. Genieten we van een armoedig doelpunt van Alfred Finnbogason (ex-Heerenveen) en als keeper Hannes Halldórsson (blauwe maandag NEC) een penalty van Messi stopt. Juichen we als Mexico dankzij Hirving Lozano (PSV ontgroeid) stunt tegen de wereldkampioen. En Brazilië niet wint.

Maar onverwachte plotwendingen kunnen ook te ver gaan, bleek uit de teleurstelling na het eigen-schuld-verlies van Marokko tegen Iran. We steunen graag de underdog, maar dan wel ónze underdog.

, politiek redacteur, schrijft tijdens het WK voetbal een wisselcolumn met Arjen Fortuin
    • Emilie van Outeren