Opinie

Wie heeft de grootste?

Opinie

De ideeën van De Ru over hoogbouw staan haaks op Nederlandse cultuur van gematigdheid en inhoudelijk denken, betoogt politiek filosoof

Wie heeft de grootste? Als ergens deze uitdrukking niet alleen een symbolische, maar ook letterlijke lading kent, dan wel in de stedenbouw. Architecten concretiseren maar al te graag hun natte droom in wolkenkrabbers, de archetypische fallussen van de bouwkunde.

Dit stuk is een reactie op dit interview met architect Nanne de Ru

Het historische cliché van deze masculiene dadendrang is San Gimignano. In de 14e eeuw raakten familiehoofden daar druk verwikkeld in een race to the top. Wie de hoogste toren wist te bouwen, was de machtigste – een status die maar van korte duur was, aangezien het Toscaanse stadje op zijn hoogtepunt 72 torens kende.

Nanne de Ru, winnaar van de Jonge Maaskantprijs 2011, zou indertijd zeker zijn ingehuurd door een van de families. Zijn bureau heet Powerhouse Company, een naam die niets aan de verbeelding overlaat. In een interview in de rotterdambijlage bij NRC van 9 juni pleit hij voor veel meer hoogbouw in Rotterdam. Ik moest even knipperen met de ogen, maar het stond er echt: volgens De Ru wordt de skyline van Rotterdam saai. Megalomaner kan een visie niet: het ansichtkaartplaatje bepaalt de visie op de stad.

In het interview reageert De Ru ook op de bewonersophef over de aankomende woontoren van 150 meter op het oude postkantoor aan de Coolsingel. Hij vindt dat „een discussie over middelmatigheid”. De hoogte van de postkantoortoren vindt hij het een gemiste kans: die had verdubbeld moeten worden.

Geen woord van de architect over de architectonische verkrachting van dit statige vooroorlogse pand. Maar ja, wat wil je ook, De Ru ligt zeer goed in de markt en gaat graag in zee gaat met de grote projectontwikkelaars van deze wereld. De Ru noemt zichzelf „pragmatisch”, hetgeen al decennialang de favoriete term is van mensen die vol zitten met plannen, maar tegelijkertijd weinig behoefte hebben aan politieke weerstand. De Ru ziet geen heil in een stevige gemeentelijke regievoering op de stedebouw, zoals men in Nederland gewoon was. Bouwprojecten moeten per geval bekeken worden.

Voor mij is het interview met De Ru het zoveelste bewijs van een vaarwel aan de Nederlandse cultuur van gematigdheid, inhoudelijk denken en geduldig overleg. Het neoliberale wereldbeeld van De Ru legitimeert de groeiende druk van commerciële conglomeraten die politici ervan willen overtuigen dat hun kapitalistische ambities het waard zijn om te laten gelden in een stad die mee moet gaan in de vaart der volkeren. Rotterdam zal zo meer en meer gaan lijken op de stad waar De Ru zo’n hekel aan heeft – de naam zal ik maar niet noemen.

is politiek filosoof, geboren in 020 en sinds 2002 woonachtig in 010
Correctie: In een eerdere versie van dit artikel stond dat Nanne de Ru winnaar is van de Maaskantprijs 2018. Dat klopt niet, hij won in 2011 de Jonge Maaskantprijs.
Nanne de Ru heeft nog inhoudelijk gereageerd op de kritiek van Gerard Drosterij. Lees de reactie hier: reactie van Nanne de Ru