Opinie

De student doet alles wat de huisbaas vraagt

Een studentenquotum leidt in de praktijk tot uitbuiting, schrijft .

Foto DragonImages

Ik houd van Maastricht. Het is nu bijna een jaar geleden dat ik hier kwam studeren en de stad mijn hart stal. Maar ik heb het gevoel dat de gemeente mij en veel andere studenten in de steek laat, zonder dat te weten.

Nog niet zo lang geleden heeft de gemeente het een regel ingevoerd die zegt dat maar een bepaald percentage huizen per straat bewoond mogen worden door bepaalde bevolkingsgroepen. Het doel van dit quotum is goed: een gemengde, verdraagzame buurt creëren. Maar het quotum levert problemen op. Het bereikt zijn doel niet en maakt studenten afhankelijk van hun huisbaas. Zo worden steeds meer studenten uitgebuit. Eigenaars die onaangekondigd het pand binnenkomen, te hoge huurprijzen, ontelbare ‘extra kosten’ en mensen die uit hun huis gezet worden.

Ik denk dat de gemeente verrast zou zijn als ze wist hoeveel ongeregistreerde studentenhuizen er bestaan in Maastricht. Appartementen die officieel maar door één persoon of door een gezin bewoond mogen worden, zijn bevolkt door studenten zonder dat de gemeente het weet.

Lees ook de reportage over het studentenquotum in Maastricht: Buurt wil rust, student wil kamer.

Studenten krijgen van hun huisbaas te horen dat er maar twee studenten per huisnummer zich op het adres mogen inschrijven, om zo de opmerkzaamheid van de gemeente te proberen te omzeilen. Door ons niet in te schrijven missen we steun van de Nederlandse overheid, kunnen we niet stemmen en hebben we geen voet om op te staan. Het quotum heeft duidelijk zijn doel gemist.

Grote boze wolf

De gevolgen zijn groot. Studenten krijgen al vanaf het begin van de huisbaas te horen dat de gemeente de grote boze wolf is. De te hoge huurprijzen zouden de schuld zijn van de gemeente, omdat er een tekort is aan studentenhuizen. De gemeente doet niets om dit tekort in te vullen. Zij verschuilt zich achter het feit dat ze een studentenhotel gebouwd hebben en nog bouwplannen hebben voor andere studentencomplexen. Dan komt de kroon op het pleidooi van de huisjesmelker, want hoewel de gemeente duidelijk niet naar de student luistert, doen de huisbazen dat wel.

Zo overtuigen ze ons dat er niemand op de wereld is die ons zal helpen, behalve de huisbazen zelf. Dat we bijvoorbeeld 200 euro agency fee moeten betalen. Dat soort kosten zijn dan wel niet wettelijk, het studentenhuis is dat ook niet, en dus betalen we maar om er te mogen blijven wonen. Uiteindelijk is dit het enige wat we allemaal willen: een plaats om ons thuis te voelen.

Uiteindelijk is het enige wat we willen een plaats om ons thuis te voelen

Astrid Bastiaens studente

Zo krijgen de huisbazen alle macht over ons. Want studenten vind je overal, maar mooie kamers, die zijn schaars, en dus stemt de student in met alles wat de huisbaas durft te vragen. Naar de gemeente of een gerechtelijke instantie stappen durven we niet, want we zijn bang dat we dan moeten verhuizen.

Dit mechanisme is onzichtbaar voor de gemeente. Daarom wil ik graag de aandacht richten op deze pijnlijke kwestie.

Daarom wil ik een debat. Een open debat tussen de gemeente en studenten die niet juist zijn behandeld, mensen die uit hun huis zijn gezet en studenten die werden opgelicht. Ik denk dat dit gesprek het enige is waarmee we het doel van het ‘quotum’ alsnog kunnen bereiken: verdraagzaamheid in deze prachtige stad.