Opinie

    • Ellen Deckwitz

F-side

Toen ik maandag in het vliegtuig ging zitten voor een nachtvlucht van São Paulo naar Parijs en zag dat iedereen in mijn cabine supportersshirts voor het Braziliaanse elftal droeg, had ik al kunnen weten dat er van slapen weinig zou komen maar hey, ik had net een heerlijk poëziefestival in Argentinië bezocht en geloofde weer even volop in het goede in de mens. De ruim honderd supporters (leeftijd 35-60) hielden zich aanvankelijk nog koest, maar zodra het sein werd gegeven dat de stoelriemen los mochten (dat wil zeggen dat we in de lucht zaten en ze er niet meer uit konden worden geschopt) barstte hun feest los. Ze waren allen al flink bezopen ingestapt en met behulp van talloze flessen taxfree alcohol kwam er geen einde aan de feestvreugde/geluidsoverlast. Daar zat ik in de F-side van Brazilië. Vergeleken hierbij was de hel een dagje naar de Efteling.

De stewardessen trokken zich, na de chaos even te hebben aangezien, terug in de businessclass om de rest van de vlucht onzichtbaar te blijven. Terwijl ik oordopje na oordopje indeed (verbazingwekkend hoeveel er in je oren past als je écht wil) vroeg ik me ook af of ik zo geïrriteerd zou zijn als het Nederlands elftal wél meedeed aan dit kampioenschap. Dan kon ik nog denken: gnagnagna wacht maar tot we Depay op jullie loslaten, stelletje lijmsnuivers.

Maar dit is 2018. Op het vorige WK schopten onze jongens Brazilië van het erepodium af, dit jaar zitten we thuis en zijn zij in bloedvorm. Ik verdiepte me maar weer in het boek dat deze maand voor elke voetbalfan verplichte lesstof is: De val van Oranje, waarin Pieter Zwart uitlegt waarom het Nederlands elftal zich niet heeft gekwalificeerd. De spelers, coaches en de KNVB hebben de afgelopen jaren te veel vertrouwd op in het verleden behaalde glorie. Ze dachten dat Nederland zich zou plaatsen omdat Nederland dat altijd doet (het Europees Kampioenschap van 2016 dat we ook niet haalden was een ongelukkige samenloop van omstandigheden). En tja, dan hoef je niet te werken aan je aanval, spelinzicht, aan omschakelen. Dan is Hollandse School alleen iets waar je je kinderen naartoe stuurt.

Terwijl het Braziliaans volkslied werd ingezet, dacht ik dat er een voordeel was aan deze vlucht: het WK zou voor mij één groot feest worden. Het maakte mij niet meer uit wie er zou winnen, zolang het Brazilië maar niet was. En zo begon ik tussen het geschreeuw gebedjes te prevelen voor de hamstrings van Pogba, de knieschijven van Müller, de enkels van Silva. Dat Harry Kane ongeblesseerd voor Neymar zou verschijnen.

Zodra Brazilië eruit ligt, is dit mijn lievelings-WK. Ik kan niet wachten.

Ellen Deckwitz schrijft op deze plek een wisselcolumn met Marcel van Roosmalen.

    • Ellen Deckwitz