Van boven naar onder: Kameroener Roger Milla in 1990, de kopstoot van Zinedine Zidane in 2006, Luis Suárez na het bijten van Giorgio Chiellini in 2014 en Maradona met de wereldbeker in 1986.

Foto’s John Macdougall/AFP, Emilio Lavandeira Jr/EPA, Carlo Fumagalli/AP

Waarom je wél naar het WK wil kijken

Rusland 2018

Het WK is het kleurrijkste voetbalpodium: met 1.001 verhalen over spelers, landen en culturen. Van IJsland tot paradijsvogel Panama.

Twee zomers geleden reed hij op zijn scooter langs de Côte d’Azur. Hij woonde thuis en bracht sushi rond als bijverdienste. Eerste sessie rond lunchtijd, een tweede in de avond. Totdat Dylan Bronn op zijn 21ste alsnog de kans kreeg om profvoetballer te worden. Van de amateurs naar de Franse tweede divisie, door naar de hoogste klasse van België en nu, twee jaar na zijn laatste bezorgronde in Cannes, naar Rusland namens de Adelaars van Carthago.

Wie had dat voorzien: een in Frankrijk opgegroeide sushikoerier die als laatbloeier naar Rusland reist dankzij de Tunesische roots van zijn moeder. Een jongensboek, nu al, geschreven nog voor de officiële opening van het grootste en kleurrijkste voetbalpodium ter wereld.

Het WK, vol verhalen als die van Bronn, is een sociologisch spektakel. Een botsing van culturen, maar dan in positieve zin. 736 spelers uit 32 landen, 1.001 verhalen uit zes continenten. Coaches bouwen er aan hun levenswerk, spelers schrijven er legendes. Maradona’s Hand van God. De beet van Luis Suárez. De kopstoot van Zinedine Zidane. De heupen van Roger Milla, die zich in 1990 door de Kameroense president Paul Biya liet overhalen om nog één keer naar het WK te gaan. Hij scoorde vier keer, danste bij de cornervlag en werd beroemder dan de president.

Krachttoer Zuid-Korea

Wat we dit jaar ook zullen zien, zeker is dat het WK ons zal vervoeren. Ook zonder het Nederlands elftal.

Het gemis van Oranje is de komende tijd hooguit nog een kanttekening bij een toernooi waarop andere landen de leegte zullen opvullen. In 1986 – toen Nederland ook ontbrak – deed Diego Armando Maradona dat met Argentinië, in 2002 deed voormalig bondscoach Guus Hiddink dat met de onwaarschijnlijke krachttoer van gastland Zuid-Korea, de typische underdog die als vanzelf de sympathie van de neutrale kijker verwierf. Elk WK is er wel zo’n ploeg, ook al houden underdogs het zelden vol tot de finale. Stunten maakt moe.

Wordt het deze keer Panama? Dit Midden-Amerikaanse land is als een van de twee debutanten de paradijsvogel van dit WK. Plaatsing kwam zo onverwacht dat president Varela via Twitter een nationale vrije dag uitriep. Maker van het beslissende doelpunt was Roman Torres, met 99 kilo de zwaarste speler die in Rusland te bewonderen is. Toen de pers hem deze week wederom naar zijn gewicht vroeg, zei hij niets en liet hij lachend zijn sixpack zien. Lichtste speler? Takashi Unui van Japan: 59 kilo.

Kleinste land

Toch blijft de andere debutant de meest intrigerende deelnemer. Een ruig, koud eiland nabij de poolcirkel dat geldt als een van de grootste wonderen in het huidige voetbaltijdperk. Er wonen minder mensen dan op Staten Island in New York, iets meer dan op de Bahama’s en ongeveer evenveel als in Kaloega, de op 54 na grootste stad van Rusland.

En toch, met 340 duizend inwoners, is IJsland present. Als kleinste land ooit naar het grootste toernooi ter wereld. Wie inzoomt op het eiland, stuit op een reeks wetenswaardigheden die het voetbalsucces in een bizar perspectief plaatsen.

Bondscoach Heimir Hallgrimsson is parttime tandarts. De bond telt minder geregistreerde spelers dan Zeeland, terwijl IJsland zelf geen professionele competitie kent, waardoor alle spelers hun geld in het buitenland verdienen. Doelman Hannes Halldórsson was nog niet zo lang geleden filmmaker en regisseerde in 2012 nog de IJslandse clip voor het Eurovisiesongfestival. Van alle IJslanders ging één op de tien inwoners in 2016 als toeschouwers naar het EK: twee jaar later bestelde een op de vijf kaartjes voor het WK, wat bij hetzelfde percentage zou neerkomen op ruim zestien miljoen Duitsers.

Nergens anders hebben mannen zoveel kans om naar het WK te gaan als in IJsland: 0,05 procent, ofwel een op de tweeduizend mannen tussen de 20 en 40 jaar. 746 keer meer kans dan de 34,5 miljoen mannen in deze leeftijdscategorie in Brazilië, WK-deelnemer met de meeste inwoners.

En alsof het zo moet zijn begint IJsland het WK tegen Lionel Messi, de Argentijnse virtuoos die in zijn professionele carrière vaker heeft gescoord dan het nationale team van IJsland in zijn bestaan. Sinds de eerste interland in 1946 scoorde IJsland 534 keer, Messi zit op 552 keer.

Dove kater uit de Hermitage

De vraag is of Achilles daar rekening mee houdt, de dove witte kater woonachtig in de Hermitage in Sint-Petersburg, die is uitgeroepen tot het officiële WK-orakel.

De kat dankt zijn rol aan enkele juiste voorspellingen bij de Confederations Cup vorig jaar en treedt zo in de sporen van dierlijke visionairs als octopus Paul, het achtarmige beest uit een Duits aquarium dat bij het WK 2010 werd gehyped als voorspeller van juiste scores.

Gezegd wordt dat Achilles de afgelopen maanden is getraind om ook bij cameraflitsen zijn werk te doen. Hoe hij tot voorspellingen komt? Kwestie van kiezen tussen twee etensbakjes met een vlag, wat woensdag leidde tot een zege voor Rusland ten koste van Saoedi-Arabië in het openingsduel van donderdag.

Noem het triviaal, maar óók dat is het WK. Elk toernooi zijn voorpret en folklore. Toen Eric Cantona, Frans topspeler van weleer, voor het WK namens Eurosport naar Senegal reisde, belandde hij op de bank bij een maraboet, een islamitische wijsgeer, die meende het lot van de nationale ploeg te kunnen bevorderen. Als het moet met offers als een apenhand.

In Peru ligt die taak bij sjamanen, die via contact met bovennatuurlijke machten de kansen van de Peruaanse ploeg proberen te vergroten. Bij de laatste play-offwedstrijd tegen Nieuw-Zeeland togen mannen met slangen en verentooien naar het stadion om hun rituelen te volbrengen. Peru won en ging naar het WK.

Voetbal is wereldwijd als een religie. Zeker de komende 32 dagen.