Recensie

Nieuwe Ghost steekt bleekjes af bij voorgangers

De Zweedse band Ghost combineert nu vier albums lang smachtende melodieën met pompende hardrock. Een theatrale, satanistische rockversie van Abba is het. Een gimmick, maar te goed om alleen daarmee af te doen.

Maar op Prequelle blijkt frontman Tobias Forge, die de pij van Satansinterklaas Papa Emeritus heeft laten vallen voor een net zo melig maffioos kardinalenpak, iets te diep en te gulzig in het rockverleden te hebben gedolven. In de zoektocht naar vernieuwing hebben Forge en zijn naamloze bandspookjes een karrenvracht aan kazige ‘dad rock’ opgediept. Daardoor overheerst de kitsch in songs als ‘Witch Image’ en ‘Dance Macabre’. En wie heeft die vreselijke jaren negentig sitcom-saxofonist uitgenodigd in ‘Miasma’?

Er is nog best veel om van te houden: ‘Rats’, ‘Faith’ en ‘Life Eternal’ zijn steengoed. Maar als album steekt Prequelle bleekjes af tegen z’n voorgangers.