Paul Cooper/Contour by Getty Images

Na zeven jaar is Snow Patrol terug: ‘Er was heel wat shit op te lossen’

Op de eerste plaat van Snow Patrol na zeven jaar toont zanger Gary Lightbody zich van zijn meest persoonlijke kant. Worstelend met verslavingen en depressies kreeg hij jaren niets meer op papier.

‘Yup, we namen er wat je noemt lekker lang de tijd voor”, zegt Gary Lightbody (41). De licht ironische toon in zijn stem is niet te missen. Snow Patrols eerste plaat na zeven jaar, Wildness, is uit. En de Noord-Ierse zanger weet heel goed wat, of liever gezegd, wíé de oorzaak is van het oponthoud: hijzelf.

In 2012 trok de Schotse rockband Snow Patrol met zijn zanger Lightbody naar aanleiding van het zesde album Fallen Empires (2011) de wereld over met een enorme stadionproductie van hard en helder geluid, licht en videoschermen. Het was een tournee die een flinke schaalvergroting markeerde voor de band die met immense hits als ‘Run’, ‘Chasing Cars’ en ‘Shut Your Eyes’ mondiaal een gewilde headliner was geworden op festivals en grote zalen vol trok. Het handelsmerk: lyrische zang en slepende en melancholieke refreinen in meevoerende soft-rock.

Toen Snow Patrol zich vervolgens aan een nieuw album wilde zetten, draaide de band zich compleet vast in de modder. Frontman Gary Lightbody bleek een wrak en hield zich al een tijd met alcohol en drugs op de been. Gek genoeg hadden zijn bandleden aanvankelijk weinig in de gaten. In Lightbody’s toenmalige woonplaats Los Angeles volgde een zwarte periode van „er niet willen zijn”. Van grove zelfhaat en zelfdestructie, van verdoving door overmatige inname, van depressies die hem al jaren teisterden. Van de luiken dag en nacht dichthouden en niemand willen zien. „We could ride the morning into night again. We knew the days were there to waste”, omschrijft hij in het nummer ‘A Youth Written in Fire’.

Intensieve therapie

Pas een jaar of twee geleden, vertelt Gary Lightbody vanuit Bangor in een gesprek naar aanleiding van hun concert dit weekend op Pinkpop, kreeg hij zijn leven weer op de rails. De afgelopen jaren waren leerzaam, zegt hij met de overtuiging van een herboren patiënt. „Er was heel wat shit op te lossen.” Hij stopte met drinken. Ging intensieve therapie aan voor zijn depressieve en suïcidale gevoelens. Volgde acupunctuur, leerde mediteren en Qigong. Langzaam maar zeker werd het helderder in zijn hoofd.

Logisch, zou je zeggen. Maar lange tijd, zegt Lightbody, durfde hij niet te stoppen uit angst voor wat er dán zou komen. Wat hij dan het hoofd zou moeten bieden. „Mijn demonen manifesteerden zich de afgelopen jaren in zwarte wolken zonder genade.”

Op ‘Don’t Give In’ spreekt hij zichzelf met schorre zangstem moed in met het soort opbeurende rockbombast waar Snow Patrol altijd al patent op had.

Niet alleen in interviews is hij openhartig over het gat van de zeven jaar en zijn zware gemoed, op het hele album Wildness slaat Lightbody de demonen in zijn hoofd ook duidelijk van zich af. De titel van ‘Heal Me’ spreekt voor zich. De gitaarsong ‘A Youth Written in Fire’ handelt concreet over het onbekommerd high door de dagen glijden, afgestompt raken voor alles wat maar mogelijk pijn zou kunnen doen. Tot de helderheid en het besef komen: „those days are someone else’s life”. Op ‘Don’t Give In’ spreekt hij zichzelf met schorre zangstem moed in met het soort opbeurende rockbombast waar Snow Patrol altijd al patent op had. Je hoort het de festivalweides al meebrullen.

‘Life On Earth’ – de reflectieve opening van het album – is een dromerige popballade die aanzwelt en met stevigere rockdrums en koorzang openbreekt. In de bijbehorend video, die bij de European Space Agency (ESA) in Noordwijk is opgenomen, beziet de zanger als een eenzame astronaut in de ruimte zijn planeet. Of eigenlijk zijn leven.

Bekijk hier de video van ‘Life On Earth’:

Lightbody deed jaren over dat liedje. „Het nummer is erg belangrijk voor me. Het herinnert me eraan dat ik toch in staat ben te schrijven, nog steeds een goed liedje kan maken na een lange tijd ploeteren.” Liedjes van vroeger zoals ‘Chasing Cars’, ‘Chocolate’ of ‘Open Your Eyes’, zegt hij, schreef hij snel en intuïtief. „Dan had ik binnen minuten iets op papier. Het leek altijd wel te stromen. Die startknop was echter plots helemaal uit en ook niet meer aan te krijgen. Ik wist gewoon niet meer hoe ik er moest komen.”

Dagen, weken staarde hij naar dat „fucking lege papier”, zegt hij licht dramatisch. „Wat niet helpt”, weet hij nu. „Beter is gewoon maar wat op te schrijven. Dat was het beste advies dat ik van andere liedjesschrijvers kreeg. Schrijf al je onzin maar op. Ráák die bagger in jezelf. En op zeker moment kantelt het.”

Dat het album er is voelt als een verlossing. „Dit ben ik, dit is de waarheid en ik verschuil me niet meer.” Of de Snow Patrol-zanger bang was voor reacties? „Ja, zeker. Ik rekende op negatieve oordelen over mijn alcoholprobleem, mijn zelfhaat. Integendeel – er blijkt veel herkenning. Iedereen dealt met shit. Nu had ik hier zeker niet iets nobels mee in gedachten, als gids in uw zware dagen… Maar nu die deur open is, kan ik niet meer terug. Zomaar over oppervlakkigheden, of nou ja, de liefde schrijven kan nu niet meer. Ik heb trouwens al heel lang geen relatie meer gehad.”

Dementie

Naast de openbaring over zijn eigen gemoedstoestanden deelt hij nog meer persoonlijks in zijn muziek: hoe de dementie van zijn vader hem aangrijpt. Het nummer ‘Soon’ kreeg een zeer persoonlijke video waarin hij samen met zijn oude vader kinderfilmpjes van vroeger bekijkt. „Soon you’ll not remember anything. [...] Because father it’s always today.

Bekijk hier de video van ‘Soon’:

Het is een intimiteit waar hij niet meer zo zeker van is. „Ik ben van iemand die het nóóit over iets had doorgeslagen naar iemand die alles deelt.” Al vond zijn vader het leuk om samen hun video op te nemen. „Hij komt ook nog graag naar de shows. Al vroeg hij onlangs in Belfast aan mijn moeder wie die jongeman was die daar stond te zingen. Dat was pijnlijk, voor mijn moeder en mij.”

Na jaren in Amerika te hebben gewoond, is Lightbody terug in Bangor, Noord-Ierland, waar hij opgroeide. De plek die hij zo graag verliet in 1994 om te studeren en een band op te richten. Hij woont nu naast zijn ouders, zijn zus en haar gezin. Het voelt vertrouwd. En: „Ik wil er gewoon meer voor hen zijn.”

Hoe het nu met hem is? „Het gat waarin ik kan vallen is minder diep geworden. Voorheen dacht ik erin begraven te worden. De kracht van mijn depressies is afgenomen. Wat ik nu soms nog voel zou je als naschokken van een beving kunnen beschouwen. Ik voel me nu veel gelukkiger, en ik moet mijn oefeningen goed blijven doen. Diep ademen tegen een te snel hartritme.”

Nu hij weer met Snow Patrol op tournee is, realiseert hij zich hoezeer hij optreden gemist had. „Al moet ik mijn podiumvertrouwen terugvinden. Ooit begon ik in de band als een verlegen tiener die naar zijn schoenen staarde. Met de jaren groeide mijn vertrouwen, werd ik zekerder en stoerder, kon praten met het publiek en had controle als frontman. Dát gevoel moet ik weer terugvinden. Laatst op festivals in Duitsland ging het lekker. Maar bij intieme akoestische shows sluit ik nu graag mijn ogen. Ik denk dat het ook scheelt dat ik niet meer drink, dat gaf me ook altijd een boost. Zonder drank voel ik me sociaal gezien heel onhandig.”

Ik ben van iemand die het nóóit over iets had doorgeslagen naar iemand die alles deelt

Gary Lightbody

De band bleef hem steunen. „Niemand zeek me af of joeg me op. Iedereen zei: neem de tijd. Dat was het beste wat ze konden doen. Ik ben een gevoelige gast. Als je me opjaagt om dat album af te krijgen krijg je slappe baksels. Ik wilde enkel iets uitbrengen als het goed was.”

Regelmatig vroeg hij zich af of hun absentie niet te lang werd. Zouden fans nog wel interesse hebben? Ja, zo blijkt.

Dat de muziekindustrie intussen sterk leunt op de sociale media, ziet hij. „En ik snap de waarde ervan. Men wil betrokken zijn en ons volgen.” Maar daarin houdt hij meer afstand. „Ik wil mezelf niet zo aanzetten. Er is een moment dat je ‘offline’ moet zijn. Ik hecht erg aan mijn privéleven. Dat was al zo sinds het hoogtepunt van onze carrière, rond het album Eyes Open (2006), toen we gelukkig ook gewoon over straat konden zonder dat iemand ons herkende.”

Luister hier het album ‘Wildness’.

De komende maanden speelt Snow Patrol, inmiddels uitgebreid met een extra gitarist, op festivals. Vrijdag staan ze op Pinkpop, de show vóór headliner Pearl Jam. „Ik kan niet wachten te openen voor een van mijn lievelingsbands.” Eind augustus gaat Snow Patrol met de Britse zanger Ed Sheeran op tournee door Amerika. In januari treedt de band op in de Ziggo Dome in Amsterdam. Lightbody: „Je kunt er gewoonweg niet op rekenen dat fans je weer gaan omarmen. Maar tjee, wat is Nederland trouw. Jullie omarmden ons al voordat Engeland het ooit in ons zag.”

Het Pinkpop festival is 15,16,17 juni in Megaland, Landgraaf. Snow Patrol speelt vrijdag. Inl: www.pinkpop.nl
    • Amanda Kuyper