Recensie

De Opel Grandland is een hoogzitter voor de getemde jeugd van gisteren

heeft weinig aan te merken op de Opel Grandland X. Je koopt hem voor het vrijbuitergevoel.

Opel Grandland X bij Van Kouwen, Aalsmeer Foto Merlijn Doomernik

Stukje antropologie: de crossover rijden waarmee zestigplussers in trage karavanen naar ons dorp trekken voor een midweek rondjes fietsen om de dorpsherberg. Het is veldonderzoek naar de leefwereld van anderen die het zichtbare onderscheid denken te vinden in meer van hetzelfde. De Opel-rijders rijden Opel, de Kia-klanten Kia, de Citrofielen Citroën – maar het zijn allemaal dezelfde auto’s, SUV’s in de middenklasse waaraan de eigen nationale signatuur niet meer is af te zien. De Peugeot had een Duitser kunnen zijn, de Opel een Fransman.

De doelgroepmensen kopen elke drie jaar een nieuwe. Ze zijn er meestal terecht content mee. Alle gegadigden zijn degelijk, groot genoeg, verbruiken keurig 1 op 15 en de diesels netjes 1 op 20. Op mijn marktconform gestileerde, stille Opel Grandland X is weinig aan te merken, op zijn concurrenten evenmin. Maar misschien neemt de clientèle er iets te makkelijk genoegen mee.

Van deze in-tevreden doelgroep gaat geen enkele keiharde innovatieprikkel uit. Hun Grandland X, Renault Kadjar, Peugeot 3008, Mazda CX3 of Nissan Qashqai – ik noem maar even wat concurrenten – hoeven niet beter, groter, mooier, of goedkoper. Of het zulke vette knollen moeten zijn, of ze niet efficiënter zouden kunnen; na ons de zondvloed, men vindt het wel best zo. Wat men er best aan vindt, is voor de nutswaarde irrelevant; het vrijbuitergevoel. De fietsen achterop de fietsendrager zijn ook in ons dorp te huur, maar geld is er genoeg en zo’n rek staat wel zo avontuurlijk op je oude dag. Die backpackerskick heb je in een Golf toch minder. Zo houdt het structurele overaanbod van midsize-SUV’s nooit op.

Kortpittig gekapt

Kijk toch eens wat er gebeurt wanneer de karavanen arriveren. Op het dorpsterras hoor ik de kortpittig gekapte vrouwen over hun mannen roddelen, die de analyses van hun neergang roerloos aanhoren. „Die van mij loopt ook geen lange enden meer.” De kortstondige verlegenheid wordt afgewimpeld met een toast. Snel weer genieten van het goede leven in een paradijs dat men per Opel Corsa even comfortabel had bereikt.

Die mist helaas de onweerstaanbare crossoveropsmuk van de echte seniorenhoogzitter. De wielkasten zijn matzwart omlijst, de velgen groot, de uitlaatsierlijsten breedgebekt als brievenbussen. Zo moet hij zijn. Het zou kortzichtig zijn de praalneiging van zijn publiek te wijten aan een post-midlifecomplex. Ook ik heb me in deze rubriek te lichtvaardig uitgelaten over de jeugdigheidsobsessie van de kopers. Die auto’s zijn een nageboorte van hun bloedeigen belevingswereld. Ze behoren tot de generatie die de Rolling Stones groot zag worden, seksuele revoluties vierde, van Rudi Carrell en Willem Ruis de bloemen netjes buiten leerde zetten en op Pinkpop nog rebels een stiekem blowtje draaide. De SUV is het zelfportret van de door de tand des tijds getemde jeugd van gisteren, een roadmovie met open einde.

Die leutigheid is inderdaad niet erg des Opels. De Grandland is dan ook geen Opel. Het is een Peugeot. Het Franse PSA, van Peugeot en Citroën, nam Opel vorig jaar van General Motors over, maar de samenwerking begon al eerder. De Grandland staat op het platform van de Peugeot 3008. De driecilinder turbo, ook Frans, is een exquise motortje dat Opel niet had kunnen overtreffen. De Duitsers hoefden zijn Fransigheid alleen maar te ver-opelen. Gelukt. Het goeddeels analoge dashboard staat tot dat van de Peugeot als Anton Pieck tot Kandinsky, het touchscreen heeft de grafiek van een voederbak.

Geen koper zal betreuren dat het een wat weekdierige auto is geworden met zijn wollige besturing en mild wijdlopig schakelende zesbak. De wegen naar mijn dorp zijn niet zeer bochtenrijk, en men heeft daar toch altijd minstens tien crossovers voor zich, die allemaal zijn vergeten dat ze 130 of 160 pk hebben. Wie zou het kalme vakantiegeluk willen bederven met een brute inhaalactie?

Ik dacht aan de toekomst. Straks krijgen de Opel- en Peugeot-SUV’s, nu al technische tweelingen, dezelfde elektromotor. Dan wordt PSA een klonenhandel. Hoe onlogisch automerken soms ook bewegen, zelfs headquarters zal op termijn erkennen dat het dubbelop is. Het wordt Opel of Peugeot. PSA is de baas, dus het wordt Peugeot. Of ze laten de obsoleet geworden dubbelgangers versmelten tot een Opeot of Peugeopel. De Grandland is een sterfhuis, letterlijk en figuurlijk. Prima sterfhuis, dat dan weer wel.

    • Bas van Putten