Recensie

Sjezen in een rolstoel en hard op je gezicht gaan

Biopic Gus Van Sant focust in zijn biopic over de verlamde cartoonist Callahan vooral op de alcoholverslaving waar hij vanaf jonge leeftijd mee worstelde.

Joaquin Phoenix en Jonah Hill in ‘Don’t Worry, He Won’t Get Far on Foot’.

Een bedelaar heeft een bordje om de nek met de tekst; ik ben blind en zwart, maar niet muzikaal. Het is een van de wrange en provocerende tekeningen van John Callahan die opduiken in biopic Don’t Worry, He Won’t Get Far on Foot over de cartoonist die op jonge leeftijd verlamd raakte. We leren Callahan in de film kennen als iemand die op hoge snelheid in zijn invalidekarretje door de straten sjeest en af en toe hard op zijn gezicht gaat.

Gus Van Sant focust vooral op de alcoholverslaving waar Callahan vanaf jonge leeftijd mee worstelde. Joaquin Phoenix brengt de paar ups en vooral vele downs van zijn verslaving enorm onderkoeld en geestig, zodat het drankprobleem niet sentimenteel wordt geromantiseerd. Phoenix’ acteerprestatie vertoont treffende parallellen met hoe Simone de Vries de echte Callahan vastlegde in haar documentaire Touch Me Someplace I Can Feel (2007).

In het eerste – en sterkste deel – van deze biopic wordt langzaam duidelijk hoe Callahan in een rolstoel belandde na de zoveelste met drank overgoten avond. Zijn leven was een puinhoop, met of zonder handicap.

Lees ook het interview met hoofdrolspeler Joaquin Phoenix: ‘Blijf geloven dat alles wat je doet verschrikkelijk is, dan werk je tenminste hard’

Van Sant kiest er vervolgens voor om onevenredig veel aandacht te geven aan het stappenplan van Anonieme Alcoholisten waarmee Callahan van de drank afraakt. Als een hilarische Jonah Hill opduikt als ‘AA-sponsor’ met een uitgesproken voorliefde voor Lao Tse en diep uitgesneden shirtjes twijfel je even of dit ironisch bedoeld is. Zowel de kijker als Callahan wordt terechtgewezen: vertrouwen op een hogere macht om af te kicken is essentieel. De soms wat krampachtige poging om de positiviteit van Callahans levensverhaal te onderstrepen zorgt ervoor dat een aantal treffende scènes en personages worden gereduceerd tot snapshots. Gelukkig zijn er de zwartgallige cartoons van Callahan om te voorkomen dat de film al te zoetsappig wordt.

    • Sabeth Snijders